Se falamos dun monarca que mandou aos seus escudeiros desfacerse dun disidente no estranxeiro, pensamos inmediatamente no xeque saudita que fixo desaparecer ao xornalista Yamal Jashogyi cando foi ao consulado de Istambul para tramitar a súa voda. Se dun presidente de goberno que usa aos seus espías para liquidar a opoñentes políticos alí onde estean, sinalamos a Putin e os letais envelenamentos que lle imputan, o último frustrado contra Alexei Navalny. Aínda que, sen necesidade de sairmos fóra, durante o franquismo tamén tivemos o noso: o asasinato de Humberto Delgado, un militar portugués enfrontado ao ditador Oliveira Salazar, nao local pacense de Villanueva del Fresno; e o de Mohamed Khider, un dos pais da revolución alxerina, en pleno centro de Madrid. A <<neutralización>> do adversario foi e segue sendo o idioma vehicular da razón de Estado.
O que non é tan común en democracia é que un Rei se valla do responsabel dos servizos secretos como o seu mordomo para amedrentar á súa amante resentida. Iso é estao que sucedendo con luz e taquígrafos entre nós, con sospeitosa naturalidade. Corinna Larse, a última amiga íntima do Rei emérito, acaba de testificar en sede xudicial contra a súa ex parella por ameazas contra ela e a súa familia. Mediante videoconferencia desde Inglaterra, a aristócrata alemá declarou sentir en perigo a súa integridade cando o director do Centro Nacional de Intelixencia (CNI) díxolle que <<non podía garantir a súa seguridade nin a do seu fillo>>. Advertencia que o emisario, o xeneral Félix Sanz Roldán, comunicoulle persoalmente en Londres por encargo de Xan Carlos I.
Con todo, este bochornoso episodio de matonismo real non alcanzou a protagonizar a portada en ningún diario español de referencia do sábado 16 de xaneiro, periódicos que na mellor tradición cortesá trataron o tema como unha astucia máis do controvertido comisario José Manuel Villarejo. Mesmo nas cabeceiras que pasan por representar ideolóxicamente a asas <<dúas Españas>> (O País e ABC), o feito delituoso foi directa e sen vergoña ignorado (https://www.europapress.es/nacional/noticia-portadas-periodicos-sabado-16-enro-2021-20210116004623.html). Na sociedade da información, a opinión publicada arma a opinión pública e, en consecuencia, só existe a realidade paralela que sae nos medios. Por certo, á hora de escribir esta nota non se teñen noticias de que ningunha das ministras integrantes do goberno con máis mulleres do mundo alzase a voz en protesta pola violencia machista do Soberano. E iso, a pesar de que a retirada dos cargos por parte da fiscalía presupoña a veracidade do testemuño prestado por Corinna.
O <<caso Corinna>> adquire así unha nova catadura, como exemplo óbvio de inmunidade de lesa maxestade. Falamos dun Rei en exercicio, un xefe de Estado e das Forzas Amadas, que en plena crise económica de 2012 utiliza recursos estratéxicos do país para acolloar á súa querida a través do máximo responsable do CNI. Un monarca que supostamente reina pero non goberna, e que ao abdicar dous anos despois, obrigado polos casos de corrupción que asediaban á Coroa (Nóos entre outros máis solapados), vese recompensado coa pedrea vitalicia da condición de <<Rei emérito> e os privilexios que leva a innomeábel distinción á conta do orzamento nacional. Unha estampa impropia dunha democracia de verdade, e máis común en réximes-lixo, uncidos na saga de Ali Baba e os 40 ladróns, unha democracia hemofílica de amiguiños. Desta forma pasouse da inmunidade constitucional á impunidade sistémica. De cidadáns a súbditos.
Porque ante a fervenza de escándalos que escoltaron a etapa de Xan Carlos I, en activo ou na súa dourada xubilación blindada, a maioría das forzas políticas séguenlle apoiando converténdose en cómplices dos seus crimes. Unha actitude que mina calquera intento de esixencia democrática e corresponsabilidade social entre gobernantes e gobernados en todos os planos da convivencia. O cal esixe que os poderes de control, desde o xudicial aos medios de comunicación, sométanse aos caprichos dun personaxe errático e unha institución ancorada na superstición, o dereito divino e a pureza de sangue. Iso é o que leva que PP, PSOE e Vox, o 75% do arco parlamentario, néguense a aprobar unha comisión de investigación para depurar responsabilidade sobre os últimos roubos do emérito. A corrupción endémica que significaba o Estado franquista non arrastrou consigo á sociedade da época porque, ademais de conter unha ilexitimidade de orixe e de exercicio, sempre houbo un activismo relutante a comulgar coas súas inhumanas prácticas. Pola contra, no Estado de Dereito xurdido da transición sen ruptura coa ditadura, a dubidosa lexitimidade de orixe tiña que ser compensada a eito coa excelencia da lexitimidade de exercicio para lograr a plenitude democrática. E iso é precisamente o que a corte dos milagres que protexe ao Rei emérito e o que lle colga, anestesiada a sociedade civil pola colérica polarización política, pon en cuestión por <<razón de Estado>>
