O “principio de contradición” é un axioma do dereito procesual. Non hai xustiza imparcial sen ter en conta as posicións diverxentes das partes. Acusación e defensa forman o núcleo legal sobre o que se establecen os feitos probados, os fundamentos de dereito e o fallo consecuente, que normalmente implica a responsabilidade dun dos dous actores representados. E iso porque se parte dun preito inherente en orixe. A disputa, o enfrontamento a valorar, entre os litigantes.
Un esquema de regulación social dos conflitos que pola súa propia natureza implica desconcerto. Por iso é polo que resulte unha incongruencia levar esa formulación onde a política se articula como expresión directiva da vontade xeral. Precisamente o know-how político do Executivo español integrado por PSOE e UP. Nominalmente é un goberno de coalición, pero na práctica do ano que leva en exercicio manifestouse sobre todo como un <<goberno de contradición>> infausto. Un pé do Executivo, especialmente a que segue a Pablo Iglesias, faina discrepar publicamente das actuacións da outra.
Mas existe realmente um antagonismo nun governo? Para nada, e tamén é imposibel. Por moita rifa e espaventos que uns e máis outros fagan, as decisións son colexiadas do Consello de Ministros . Isso é, están asumidas por todos os membros do Gabinete. Dicir <<opóñome>>, <<non estamos de acordo>>, é unha falacia e unha tomadura de pelo, desde o momento en que todos os seus compoñentes son igualmente corresponsabeis. Un para todos e todos para un. Mesmo aínda que se dea o caso, como ocorre aquí, de que os líderes dos partidos coaligados fagan dobrete. Son á vez xuíz e parte, encanto actuan como secretarios xerais das súas respectivas formacións e mandatarios no Goberno.
Ese fraudulento don da ubicuidade, que con tanto desenvoltura practican desde Unidas Podemos, é un xogo de trileiros, aínda que o vistan de xogo de tronos por aquilo da súa tendencia cultural ás series. Amparados polo altofalante dos medios de comunicación adictos, permite socializar perdidas e privatizar gaños. Cando a produción de goberno satisfai e exalta os seus intereses partidistas, abren a muralla e sacan peito (Ingreso mínimo vital, ampliación do permiso laboral para crianza de fillos; lei de Eutanasia, etc.), e cando entenden que lles deixa en dúbida, pechan a muralla, e entoan un cínico <<non nos representan>> (pensións, Sahara, venda de armamento, migrantes, alongamento da vida nucleares, etc.). Desta forma poden ser á vez goberno e oposición, estaren en misa e repicando. Abonda con calzaren a consígna de Jack Lemmon en Primeira Plana :<<nunca deixes que a realidade che estrague unha boa historia>>.
O último capítulo desta opereta consistiu na trola esgrimida para xustificar a subida da factura da luz en case un 30% neste xélido mes de xaneiro. Cada rama do Executivo, dada a impopularidade do tema, esbardallou. Incluso recorrendo a simples e bastas mentiras. A portavoz socialista Montero (María Jesús), fantasiando unha prohibición inexistente de Bruxelas sobre o IVE, como xa ocorrese coas máscaras anti Covid-10, sen tremela a voz. E o seu colega e homónima Montero (Irene) de Unidas Podemos, recoñecendo a inacción do goberno respecto diso, coma se ela nada tivese que ver co sostenella e non enmendalla do Gabinete onde ostenta a carteira de igualdade. Os líderes de ambas as formacións tronaban contra o <<goberno antisocial>> do Partido Popular cando na etapa de Mariano Rajoy a alza da luz rubiu un 8%.
Sen dúbida, hai un método na súa desvergoña. Non queren prescindir do proveitoso negocio que supón uns ingresos fixos da 21% vía impostos sobre o prezo do consumo de enerxía que soportan decenas de millóns de fogares (somos os terceiro países da UE con IVE máis alto e o quinto co custo da luz máis caro no tramo de fogares). É o efecto <<goberno de contradición>>. Por unha banda, abre a muralla, alardeando de protexer aos máis vulnerables ao prohibir cortar a subministración mentres estea vixente o estado de alarma, e por outro prorrateando ao peto do resto dos abonados esa diminución de recadación que a disposición supón para as eléctricas. Encanto, os superdesprotexidos e archinecesitados do maior asentamento irregular do continente, a madrileña Cañada Real, seguen ás escuras e tremendo, coa escusa de que hai desaprensivos que teñen conexións ilegais á rede.
Semellante alienación autoinducida, froito da cobiza de poder, alcanza o seu inaudito clímax na insulsa figura dun Salvador Illa capaz de asimilar unha realidade paralela e un desdobramento de personalidade sen incorrer en esquizofrenia severa (aparentemente). Coa gorra de ministro de Sanidade afirma que estamos ante unha terceira onda do coronavirus tan preocupante que alcanza o maior número de *contagios da pandemia, e coa de candidato do PSC á presidencia da Generalitat, que non hai motivo para aprazar os comicios. Vive en paz cos intereses do seu partido e en guerra coas súas entrañas. Certamente, nada na lei dita que durante o estado de alarma deban posporse as votacións, algo ao que o grupo socialista oponse rotundamente. O que acontecer é que o goberno ao que Illa pertence autorizou a suspensión momentánea das autonómicas no País Vasco e Galiza na segunda vaga. A mais disto, en contra do que dita norma establece, durante o confinamento o goberno de coalición-contradición permitiu o peche temporal do Congreso dos Deputados e de todos os Tribunais de España. Un apagamento en toda regra do lexislativo e do xudicial, alfa e omega respectivamente da soberanía popular e da tutela xudicial efectiva.
