Non imos preguntarnos que é o que facía o presidente do Goberno hai uns días co Papa Francisco, por máis que Pedro Sánchez represente a un Estado non confesional, como recolle o artigo 16, punto 3, da vixente Constitución. É evidente que sociolóxicamente moitos españois reivindícanse católicos, mesmo apostólicos e romanos, e iso merece un respecto. Hai que descartar esa fantasía do discurso do ministro da Guerra da Segunda República o 13 de outubro de 1931, durante unha sesión parlamentaria que debatía sobre “a cuestión relixiosa”. España non deixou de ser católica, como pretendía Manuel Azaña con máis vontade que entendemento.
Outra cousa moi distinta é non sorprendernos do tancredismo de Sánchez ante a arenga do chamado “Sumo Pontífice” contra as ideoloxías. “É triste cando as ideoloxías apodéranse da interpretación dunha nación”, espetou Francisco ante tan selecta delegación. Certamente podería admitirse ese aviso a navegantes, no sentido de que ningún goberno debe administrar unha sociedade coma se todos os cidadáns (os seus votantes, os que non o fixeron e os que quedaron en casa) compartisen o estreito marco dos seus intereses partidistas. O rumbo propiciatorio de todos os réximes despóticos, autoritarios e, se cadra. totalitarios. Nese sentido, Roma ben vale unha misa.
O problema está no quen e no onde. Dio o máximo baluarte dunha seita (para algúns a única verdadeira) que se caracterizou ao longo da historia por practicar iso mesmo que agora Francisco denuncia. E desde a “Santa Sé” que avalou con toda a súa pompa esa política inquisidora. Non soamente onte; tamén hoxe. Basta lembrar as cruzadas contra o aborto e a eutanasia, e contra o divorcio en datas non demasiado arcaicas. A proba de algodón con todo, sería o que ocorre na ultracatólica Polonia. Onde a súa curia logrou sindicar nunha mesma ideoloxía liberticida, sádica e misóxina ao poder Executivo, ao Xudicial e á maioría do Lexislativo para reverter a legalización do aborto por malformación do feto. Por iso, a prédica do Papa non deixa de ser unha especie de fátua cuxa sombra ameaza a vida das mulleres e a condena a elas e os seus nasciturus a unha existencia de punición e sofrimento pola graza dese “Ser Supremo” que Francisco diviniza. A letra co sangue entra.
Claro que para a boa xente o que queda son as palabras con aroma a primavera vaticana, ese aggionarmiento que como a transición á española nunca cesa, e que nos ven de agasallar outra pérola a conxuntar no peto dos exvotos. E é que o Papa se mostrou indulxente coas unións civís entre persoas do mesmo sexo. O que foi celebrado urbi et orbi como unha mostra máis do progresismo dun Francisco que nunca aprobou a teoloxía da liberación. Aínda que en realidade, ben medido, esa dispensa non é senón un exemplo máis da feroz intolerancia da Igrexa de Roma. Porque o poder terreal que encarna o vigairo de Cristo practica unha confesionalidade á remanguillé. Afirma e consente que os homosexuais sexan xa son maiores de idade para realizar contratos civís, un ámbito alleo ás súas competencias espirituais. O que, por exclusión, segue excluíndose é que as parellas católicas desa condición poidan casar pola Igrexa. Vai de retro.
Mália que o termo “matrimonio” semella un atentado ao conservadorismo ideolóxico que gasta o papado. Como o seu nome indica, o Papa, un monolítico patriarcado (o máximo rango na Igrexa ortodoxa: Patriarca) con todas as letras que arreda ao xeito patriarcal á muller ao papel de “servas do Altísimo”, e despreza aos homosexuais por “efeminados”. Negacionismo que, por outro lado, escenificar na audiencia de marras pola aba sanitaria ao ver aos asistentes, pastor e rebaño, sen máscara para protexerse do virus ditoso. Aínda que a esposa do presi resultase infectada despois da manifestación do 8-M. sen posibilidade, dado o longo tempo que pasou, de beneficiarse da cobertura dunha inmunidade xa caducada. A fe fai milagres, como aqueles combatentes carlistas que ían á guerra acreditándose inmortais por levar na dianteira un escapulario coa lema “Detente bala”.
Segundo as crónicas, Pedro Sánchez regalou ao Papa Francisco o libro de oracións do bispo Juan Francisco de Fonseca. Visto o fanatismo imperante no amplo e bravío gremio dos profesionais do alén, que levou a un illuminati islamita a degolar a un profesor francés por cometer a herexia de mostrar caricaturas de Mahoma na aula, mellor tería sido que o xefe do Goberno dar unha obra de Bento Espinosa, Miguel de Muíños ou Prisciliano.
