“Goberne quen goberne as pensións deféndense” foi un dos lemas recorrentes de maré pensionista. Mas en realidade a pancarta sempre tivo máis de fachada que de realidade. Na maior parte das mobilizacións que as asociacións de xubilados realizaban o seu obxectivo preferente era o rexeitamento da reforma de Mariano Rajoy, e moi de lonxe, e con sordina, da de José Luís Rodríguez Zapatero, que foi a primeira en aplicarse. Por iso é polo que a longa impuxésese a idea, froito do manuseado e rendibel maniqueísmo dereita-esquerda, que toda a artillaría había que dirixila contra a do PP. Mesmo no ambiente estaba que, cun goberno de coalición progresista na Moncloa, criticar a dos socialistas era facer o xogo ao inimigo. Poli mau, poli bo, todos cazan incautos.
Fica o dito por non dito . O 19 de febreiro do ano pasado, Unidas Podemos (UP) erguíase da Comisión do Pacto de Toledo (unha andrómena patrocinada pola antiga e corrupta CiU no noventa) de maneira sorpresiva, frustrando a ratificación do borrador xa aprobado coas recomendacións para “actualizar” o sistema público de pensións. Segundo unha dos seus representantes, a agora ministra de Traballo Iolanda Díaz, UP non podía aceptar unha formulación que buscaba “recortar as pensións”, esixindo que a idade de xubilación volvese aos 65 anos en que estaba ata que Zapatero elevouno até os 67. Pero en verdade tratábase dun golpe de efecto, motivado polo cálculo partidista. A confederación morada entón pastaba na oposición e presumiblemente ás portas dun adianto electoral. Indisponerse con preto de nove millóns de pensionistas non parecía un bo negocio cara ás urnas para os de Igrexas. Como se acaba de demostrar agora, con UP gozando xa dos meles do poder nun goberno progresista da esquerda falsaria. Coma se comprendesen que a doutrina do shock publicitada por Naomi Klein tamén pode servir de ferramenta política para os seus intereses a curto prazo.
Aproveitando o fragor do estado de alarma en cernes para tratar de frear a segunda onda da pandemia, agora si, Unidas Podemos ha complotado cos restantes partidos do arco parlamentario para trasladar ao Executivo (a eles mesmos) novas reformas para “mellorar o sistema público de pensións” (no argot da institución que leva a marca da provincia do birlo). En sustancia unha de cal e cinco de area. O documento agora aprobado por unanimidade fala de recuperar a revalorización das pensións co IPC e de “alargar a idade real de xubilación e achegala á idade legal”, que en breve esperanto significa agravala e empobrecerla. Precisamente o que UP esgrimiu hai só 20 meses para saírse daquel conclave austericida. Unha proposta que sen dúbida Bruxelas agradecerá. Aínda que resulte incongruente e doloso que o país con máis paro xuvenil da Unión Europea (o 44% dos menores de 25 anos antes do mazazo da Covid-19) celebralo dilatando aínda máis a saída do mercado de traballo dos maiores con ou sen patoloxías previas. A nova normalidade.
Isto significa que a contrarreforma emprendida polo PSOE en 2010, co plácet de CCOO e UXT, queda tal cal, e que, pola contra, a do PP de 2012 rectifícase xustamente. Con todo, como acontece co incremento da débeda pública que pagarán as xeracións futuras para confort dos presentes, novos e adolescentes, hipotéticos xubilados cando lles chegue a súa hora, serán os máis prexudicados. Unha estafa xeracional. Hai que lembrar que o machadazo dado ao sistema público de pensións por Rodríguez Zapatero foi estrutural, mentres que o de Rajoy foi sobre todo conxuntural, inducido polos efectos económicos e sociais da crise financeira do 2008. Esta actuou fundamentalmente para devaluar a contía das percepcións vivas, e aquela para empeorar as condicións dos prazos para acceder á prestación, aumentar os anos de cotización que dan opción á pensión máxima e ampliar a idade de xubilación. O que pasa é que as mobilizacións dos afectados que levaron a presión da rúa ás institucións centráronse na do PP e minusvaloraron a do PSOE. A eterna canción cando no goberno están “uns dos nosos”. Entón protestar é facer o xogo á dereita. O seu é probar a cicuta da resignación.
