<<O plural de anécdota non é estatística>>
(Refraneiro popular)
Seria preciso recorrer à pintura de Goya, Duelo a garrotazos, tamén coñecida como A rifa, para visualizar aquela outra pintura preta de nosso presente aleatório, que é a forma e a maneira pola cal a clase política está lidando com a pandemia. Unha crise de saúde que nos elevou ao pódio do maior número de mortes e clínicas infectadas por millón de habitantes no mundo. Seria suficiente substituir os anos que rifan a hostias enlamados até que as coxas dos sofridos españolitos, divididos pela ganncia pe´olo traballo e por graza dos nosos espelidos representantes. Determinados a desencadear un furacán de fúria e barullo, brigas e absurdos, para encobrir a dimensión sideral da traxédia que nos varre.
Nen nos Estados Unidos do patético e cretino Donald Trump, nen mesmo no Brasil do paifoco e xenofóbo Bolsonaro, foi tan lonxe ao incitar a rexeitamento maniqueísta (filias e fobias), encanto o sinistro necrotério acumula vítimas do covid-19 sen facer distincións . E iso é cerca de dois mastuerzos intransponíveis por suas bobagens, melões e raiva contra os mais vulneráveiss. E iso é cerca de dous mastuerzos intransponíbeis por suas bobaxes, parvicie e raiva contra os mais vulnerábeis. Entón, por que mostramos aqui a dupla morbidade de ter os mais cínicos e demagogos en posicións de poder, encanto as persoas simples pagan con vida e saúde as consecuências de seus erros colosais? Por que razón outros países mais modestos entermos de capacidade económica e características sociolóxicas similares sabencomo lidar com a crise cun suceso e dignidade que os colocou na órbita da exemplaridade cívica?
Porque não se trata de ideoloxias (ou coronavírus non é de ser encontrado na esquerda; nen de aplausos dos anos sanitários), de núcleos, de sacaxe do potencial científico. É unha cuestión, como en moitos outros casos, de senso comum, decencia e responsabilidade pela entrega de contas perante unha sociedade à cal eles prometeram servir quando aceitasen suas posicións (na saúde e na doenza, na fortuna e no infortúnio). Un contrato social condicional que agora tenta impedir a pasaxe para a técnica do ventilador e o decreto-lei, porque me toca. O que non aconteceu na Grécia, co gobernador conservador, que ten 75 veces menos mortes do que nós (156 frente a 27.321 a 15/05), nen na veciña Portugal (2.334), con socialistas à frente e 11 veces menos mortes. Dous países que sofreram resgates dolorosos durante a Grande Recesión de 2008, deixando suas respectivas redes de saúde pública gravemente danificadas. O precedente serve para evitar procurar desculpas do alívio comparativo.
Seguro que hai máis dunha explicación para este desastre, pero sen dúbida una delas ten que ver coa premeditada balcanización da pandemia. Esa disputa baliza en que fundiran gobernos e oposicións, aquí e acolá, escoltados polos seus respectivos axentes de influencia na galaxia mediática. Unha briga que non se detén ante nada, sementando de minas informativas a favor e en contra o día a día da cruel pandemia, sen reparar en máis consecuencias que as que teñen que ver con salvar as súas prebendas. Con esa roña sobre o relato da funesta cotidianidada, o país converteuse nunha pelexa de galos entre tirios e troianos, montescos e capuletos, Indas e Ferreras. Un serial manxadoira onde só a mentira, o impudor e o escarnio teñen asento, entanto os cidadáns asisten entre pasmados e resignados ao seu propio memorial. Coma se disciplinarse nun partidismo hooligan servise de escudo e eximente ante a desgraza en escalada. Parecida proxección psicolóxica viviuse nas guerras carlistas con aquel <<detente bala>> que portaban os máis fervorosos combatentes a modo de escapulario redentor.
Desta maneira, a ansiada inmunidade de rabaño brota fanatizada ao fomentar a superstición de que <<a garrotazos>> a pandemia gózase mellor. Aberta a poxa do <<vale todo>>, asistimos a un obsceno entroido de disputas, soflamas e pantomimas interminables que, sen ter nada que ver co problema principal, contribúe á buscada cerimonia da confusión. Que apañan á puritana presidenta madrileña Díaz Ayuso pasando a corentena nun apartamento de luxo polo forro, os seus correlixionarios sacan a pasear o “casoplón” de Iglesias. Sensu contrario, que prende un batifondo mediático coas fotos da devandita en pose Mater Dolorosa, desde a outra beira desertan de cando eran eles mesmos os que aparecian nas capas de revistas a xeito de pasarela Cibeles (Íñigo Errejón, en Marie Claire e Esquire; Pablo Iglesias en Vanity Fair ou Irene Montero en Fashion and Arts).
Unha toma e daca basto, estigmatizante e ermo, porque canto maior é a traca máis rendibel resulta a mascarada. Non hai límites. Vemos comparecer nas teles ao socialista de persoal Rafael *Simancas acusando á comunidade de Madrid de provocar a alta letalidade que rexistra España, impasible o ademán, cando as cifras oficiais mostran que son Castela a Mancha, Estremadura e Aragón, territorios rexentados polo PSOE, os que levan a palma no luctuoso ranking. Escoitamos á caverna baballoar porque Unidas Podemos (*UP) sacou o xornal dixital A última hora <<para desprestixiar aos que critican ao goberno>>, agochando que foi a dereita a que historicamente capitalizou o favor da opinión publicada (ata que o felipismo emparentou en El País). Unha deriva devastadora que ninguén detén nin a ninguén deixa indiferente. Estes días escoitamos a deputados de UP chamar <<ricos e cacerolagolpistas>>, aguilloando mesmo á represión policial, a veciños que protestaban contra o goberno en barrios acomodados da capital, renegando do democrático dereito á disidencia que os que agora ocupan o poder esixían cando alcumanban aos indignados de <<niñatos y perroflautas>> .
Unha pequena liorta impostado a ganancia de pescadores no río revolto do <<e ti máis>>, á vez que a casa común ranxe polo catro cantos. Encanto Indas e Ferreras, e as súas respectivas terminais, nos enganan con monsergas, homilías e espaventos facilmente substituíbeis, seguimos instalados na dúbida socrática. Só sabemos que non sabemos nada. Nen con máscaras nen con elas. De quen e como se decide a des-escalada para uns e o confinamento para outros. Da razón oculta nuns ERTEs que co PP eran mortais de necesidade e agora parecen a chave para que <<ninguén deixado para trás>>, aínda que en realidade supoñan un cómodo e barato resgate para as grandes empresas. O do aquelarre dun rosario de multas e detencións pola aplicación da lei mordaza xustificado nestes momentos para manter baixo control a pandemia <<polo noso proprio ben>>. E é que até os malvados doutrora luzen agora como xentes de ben (Ciudadanos, o dispositivo do Ibex inserido no trifachito, resulta hoxe un valioso aliado progresista).
É unha guerra, na que todos somos soldados. Afirman aqueles que ostentan o comando único e integral. E como en toda guerra, mesmo nas de Gila, a primeira vítima é a verdade.
