“Hoy la Guardia Real se ha incorporado a la lucha contra el coronavirus:
lo que demuestra que su Majestad el Rey es el primer soldado de España”:
(JEMAD Miguel Ángel Villarroya)
Non hai que ser anarquista para perciber que, aquí e agora, o Estado español é unha entelequia. Desde que o formulase Thomas Hobbes no seu Leviatán, a institución Estado, concibida como autolimitación da soberanía dos individuos en favor dun ente suprapersoal que garantise a seguridade colectiva, o contrato social foi a lexitimidade con que se xestionaron as nosas comunidades. Un reloxo ben engraxado á hora de protexer os intereses dos poderosos, o réxime de propiedade capitalista e manter baixo control co exercicio do monopolio da violencia calquera intento popular de derrogación. A crise actual, que é de dobre hélice (a do coronavirus pandemia e a non menos letal da co-ro-na-virus borbónica) están a demostrar que o Rei Estado está espido.
Posibelmente cando se publiquen estas liñas o cómputo de mortos por día en España superase xa aos de Italia, até ese momento o apestado de Europa. E seremos nós quen no futuro ostentemos o luctuoso cetro. Mentiuse, desinformouse, botáronse balóns fóra, todo pola causa. Ao Goberno de coalición de esquerdas, “rotundamente progresista” (Sánchez dixit), non lle podían ocorrer estas cousas. Resultaba inútil insinuar primeiro, avisar despois e clamar logo que a cousa pintaba mal e que se estaba inoculando un exceso de *triunfalismo entre a xente. Quen se atrevía a sinalar nesa dirección, ou estaba a sementar cizaña ou cara ao xogo á dereita. E con todo, impúxose o silencio dos cordeiros. Porque cando o poder teno “un dos nosos”, o espírito crítico (tan activo desde a oposición) pasa a mellor vida.
Deixemos que sexa un medio nada sospeitoso de hostilidade gobernamental, o diario O País, quen faga iso que a moda chama o relato, ou sexa, o reconto de feitos probados. Vai a continuación un curta e pega dalgúns parágrafos da información aparecida o martes 24 de marzo, “A epidemia esténdese por España”, cuxo subtítulo aclara:”A mortalidade causada polo *patógeno crece máis rápido e avanza polo territorio de forma máis ampla que en Italia, o país máis afectado con máis de 6.000 mortes”. Son estes:
-“[…]España tardou tres días en duplicar as 1.000 mortes rexistradas o venres. Un ritmo que nen a China nen a Italia acadaron (este último o máis castigado polo virus, que precisou un día máis para duplicar os primeiros 1.000 mortos) “.
-“Máis do 80% dos 6.000 falecidos que xa rexistrou Italia séguense producindo nas mesmas tres rexións, unha porcentaxe que en España se esborrallou até o 65%. A razón é que a diferenza de Italia ?onde o resto do territorio segue con taxas relativamente moi baixas- en España produciuse unha acelerada subida de casos nun grupo de autonomías. Estas son Cataluña, Castela e León e Castela A Mancha, e, aínda que en menor medida, este incremento tamén se dá na Comunidade Valenciana”.
-“[…]É un fenómeno que non ocorreu en Italia?, destaca Daniel López Acuña, profesor asociado da Escola Andaluza de Saúde Pública e *exdirector de Acción Sanitaria en crise da OMS. López Acuña considera que isto podería deberse a que ?en Italia reduciuse máis a mobilidade ao redor dos primeiros focos detectados, mentres en España esta mantívose moi elevada, mesmo nos días previos á declaración do estado de alarma”.
-“[…]Pere Godoy (o diario non lle identifica) tamén pon o foco nos momentos previos á declaración de alarma: ?Creo que foi un erro permitir a gran dispersión xeográfica de xente que se produciu nos días previos á entrada en vigor do illamento, o que puido facilitar a dispersión do virus?, opina”.
-“Outra razón apuntada por López Acuña é ?o goteo de casos importados de Italia que con seguridade houbo en España nos días previos á detección dos contagxos locais?”.
Acrescentemos a maldita Hemeroteca que as celebracións do 8-M, patrimonializadas vorazmente polo Executivo (Carmen Calvo: “Perdoa bonita, o feminismo non é de todas, habémosnolo/habémonolo *currado os socialistas”) e que até o 11 de marzo non se prohibiron os voos desde Italia. Incluso a conselleira de Sanidade da Generalitat Valenciana, Ana Barceló, respondeu con caixas destempladas a unha pregunta dos xornalistas sobre se cría que os casos detectados naquela comunidade podían deberse ao grupo de afeccionados que se desprazaron a Milán para asistir ao partido de fútbol Valencia-Atalante.
Hoxe os feitos son túzaros. Á parte de pasar en número de falecidos cada 24 horas a Italia e China, no entanto ter menos poboación que ambos os países, o dato máis revelador da falta de previsión das autoridades e a súa torpe reacción ante o alude que viña encima, está nun dato bochornoso e de consecuencias terribles. España rexistraba a 29 de marzo un 13,6% de profesionais sanitarios contaxiados, fronte ao 8% de Italia e o 4% de China. Máis do triplo dos infectados no epicentro inicial do coronavirus! Cúentame como pasó.
Xa non se pode recuar con verdades oficiais e comparecencias das “autoridades competentes” (militares por suposto, aquí tamén) para xustificar o aquelarre nacional. Basta de esconder a cabeza debaixo da á allea. É certo que os recortes en Sanidade practicados (polo PP e polo PSOE. Lembremos a lei 15/97) dificultaron a capacidade de resposta. Pero non o usemos de arma estéril arreboladiza. O coronavirus non é de dereita nin de esquerda. Ademais, Por que un país como Grecia, que sufriu recortes abismais nese terreo, só rexistrou 17 falecidos? Non será porque se invocaron á Virxe de Guadalupe, como o desnortado López Obrador. E o que dicer sobre o viciño Portugal, tamén vítima da austeridade, con 29 mortos? Todo o que dicían inconformistas e descreídos, e foi reprobado con palabras grosas pola esquerda institucional e os seus crentes, está a resultar certo e verdadeiro:
-Que se actuou tarde e mal (como recoñeceron o CSIC, o Centro Europeo para a Prevención e Control de Doenzas, e até o ministro Pedro Duque, ao seu astronáutico xeito).
-Que non aprazar o 8-M supuxo unha auténtica bomba de acio do coronavirus.
-Que houbo un atraso neglixente á hora de tomar medidas de contención en fronteiras e aeroportos cos viaxeiros procedentes de zonas de risco.
-Que non existiu previsión de subministración dos materiais imprescindibles nos centros de saúde (test exprés, batas, máscaras, lentes, botas, etc.). Varios sindicatos de médicos acaban de denunciar ao ministerio de Sanidade e á consellería da CAM ante o Tribunal Supremo pola falta de medios.
-E, mira que ten collóns a cousa, que os primeiros en reaccionar con dilixencia, á parte da magnífica resposta de apoio mutuo da cidadanía, han entidades privadas, pequenas e grandes, pondo a súa loxística empresarial, o seu talento e a súa pasta ao servizo da loita contra a pandemia.
Pola contra desde o Goberno de Coalición de esquerdas o que máis abunda é unha crecente militarización da sociedade, escenificada todos os días en misa de doce na comparecencia pública do director de Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón (que fai o que pode), procesionando cos mandos da policía, a garda civil, e o xefe do Estado Maior, das Forzas Armadas, un personaxe que parece sacado dos chistes de Gila, co seu bizarro saúdo cotiá “Todo calmo na frente”. Vaia tropa!
