Agás funcionarios e asimilados (policías -nacionais ou autonómicos-, gardas civís, militares da Unidade Militar de Emerxencia (UME), axentes municipais, condutores de autobuses públicos e de suburbanos, etc.), que coas súas propias casuísticas teñen máis ou menos asegurado soldo e emprego, son a inmensa tropa dos traballadores autónomos (os non empresarios) os que están a sufrir con máis crueza os efectos da emerxencia sanitaria. E iso por partida dobre. Porque foron inxusta e dolosamente os grande esquecidos do <<plan de choque>> aprobado polo Goberno para tenta paliar os seus negativos efectos económicos e sociais, e porque, ao mesmo tempo, forman parte dese inmenso e meritorio colectivo que mantén as constantes vitais da sociedade coa súa abnegada actividade neste intre de excepción.
Dependentes e dependentas, teleoperadores e teleoperadoras, porteiros e conserxes, fontaneiros, electricistas, reabastecedores e caixeiras de supermercados, limpadoras, empregadas do fogar, persoal de limpeza, albaneis, camioneiros, fotógrafos, riders e portadores das diferentes plataformas de todo tipo de servizos que seguen sen ver recoñecida a súa condición de <<asalariados>>, músicos, artistas, e unha interminable saga daqueless que se gobernan por conta própria que tiveran que fechar, cesando a súa actividade persoal, por causas alleas á súa vontade, e que con todo, en moitos casos, están a dar a cara á pandemia para que a sociedade non colapse por falta da intendencia indispensable para sobrevivir. A estes, independentemente de que sigan empregados (de momento, porque o despedimento axexa por retirada do contratista ou porque o contaxio obrigue ao confinamento ao estar en primeira liña de risco), ou xa estean man sobre man, son aos que o actual goberno <<rotundamente progresista>> máis maltratou á hora de ofrecer solucións económicas e fiscais para levar a súa desocupación. Son os parias do coronavirus, despois dos sen traballo, sen papeis, sen teito e outros grupos igualmente excluídos.
Resulta chocante, por dicilo suavemente, que o Executivo de coalición de esquerdas fose menos sensible ás necesidades sociais dos traballadores golpeados pola crise do coronavirus, e o consecuente e forzoso Estado de Alarma, que outros gobernos europeos sen ese timbre de gloria. Si, habilitáronse fórmulas exprés para ERTES e ES, pero no Real Decreto-Lei 8/2020, de 17 de marzo, non existe nin unha soa palabra que <<prohiba despedimentos>>. Non hai ningunha garantía de que, cando escampe chegado o día, as empresas que se obtiveron axudas públicas (tamén dese agora decisivo sector do precariado) en formas de demoras en contribucións, exencións, créditos e avais, volvan admitir a todo o persoal. Non consta contrapartida a esas axudas que garanta a continuidade, sen modificación de salario e status laboral, no posto de traballo das decenas de millares de persoas e familias que se viron obrigadas a enclausurado. ERTES e ES que se aplican utilizando as compridas posibilidades que respecto diso ofrece o Estatuto dos Traballadores, na súa última redacción froito das contrarreformas do PSOE e do PP. Aspecto, para máis inri, non derrogado polo actual goberno de coalición de esquerda a pesar do afirmado pola ministra de Traballo Iolanda Díaz na súa toma de posesión, que se contentou con anular o punto do artigo 52, sobre as <<baixas xustificadas>>, deixando vivo o arsenal referido ás causas obxectivas (económicas, técnicas, organizativas ou de produción) . Por certo, ese aluvión de ERTES e ES será aproveitado por avogados laboralistas e sindicatos maioritarios para facer negocio co seu asesoramento, como fixeron CCOO e UXT en Andalucía na etapa de Manuel Chaves e José Antonio Griñan?
Pola contra, en Italia prohibiron os despedimentos>> e en Francia, o ultraliberal Macrón, asediado polos chalecos amarelos unha semana si e outra tamén sen descanso nin desmaio, mesmo non descarta nacionalizar empresas estratéxicas se fose necesario. O contrario do ocorrido en España, onde Pedro Sánchez xa deixou claro ao presentar o <<plan de choque>> que iso non figuraba nos plans do Goberno. O que si asegurou foi que o Gabinete dispuxera un contrafogo legal para impedir que as empresas do IBEX 35 sufrisen unha opa por parte de investidores de fóra da Unión Europea aproveitando a súa esborralle en bolsa. Se un toma perspectiva, alén da estrondosa mobilización deses 200.00 millóns de euros que propagou Sánchez como bazuca contra a emerxencia sanitaria, hai máis dun motivo para ver en moitas das medidas adoptadas o modelo dos <<nosos primeiro>> adoptado no 2008 de arriba-abaixo.
De seu, a famosa <<herdanza recibida>>, que a miúdo adoitan arroxarse uns a outros para parecer que son distintos e distantes, está presente no drama actual. Grazas a que, contra o prometido, a <<lei mordaza>> non foi derrogada, agora, e nos seus aspectos máis lesivos, vai ser utilizada con fruición para reprimir actos que se consideren incívicos ou simplemente non aconsellabeis (como xa está a ocorrer sen contemplacións en cárceres e CIEX). Por non falar do uso dubidosamente constitucional do despregamento do Exército (e non só da UME, con que Zapatero militarizou a protección civil, aumentando asín o potencial das Forzas Armadas pola parte traseira), posto que se está utilizando para cumprimentar o Estado de Alarma (que non Estado de Sitio nin estado de Excepción) forzando as atribucións que encomenda o artigo 8, 1. da C.E. ( <<As Forzas Armadas, constituídas polo Exército de Terra, a Armada e o Exército do Ar, teñen como misión garantir a soberanía e independencia de España, defender a súa integridade territorial e o ordenamento constitucional>>). Aínda que visto o éxito cultivado (ao socorrista do náufrago non hai que mirarlle o dente) non estrañaría a ninguén que nunha hipotética reforma encoméndeselle outras tarefas humanitarias (xa o fan en <<misións de paz>>). Desde logo, a escenificación con que todos os días infórmase da secuencia da crise, co director de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, escoltado polos altos mandos policiais e do exército, deixará pegada na sensibilidade do respectable. A máis militarización da poboación, menos sociedade civil.
Non quero acabar esta nota de circunstancias sen referirme a un colectivo de autónomos humillados e difamados, alén de abandonados á súa sorte en todos os esquemas de axuda contemplados polo Goberno de Coalición. Refírome ao sector dos eventos en xeral, esa infantaría de cámaras, técnicos de son, luceiros e demais, que resultaron os máis precoces damnificados da crise. As súas actividades, traballos e formas de vida derrubáronse como fichas de dominou desde o mesmo instante en que se clausurou o Mobile de Barcelona. A partir dese día, estes autónomos-autónomos, que obviamente desempeñan a súa profesión en sitios onde se dá unha gran concentración de persoas, sen distanciamento sanitario posible, enfitaron angustiados como se ían pechando unha tras outras todas as citas comprometidas nun horizonte de meses. Loxicamente, ante a negra perspectiva de xeneralizado <<lockout patronal>> e carecer de ingresos futuros, a maioría deuse de baixa na cota para non agravar a súa xa difícil situación. E como todo iso ocorreu antes do 17 de marzo de marras, data en que o BOE publica o plan de choque de <<medidas urxentes extraordinarias para facer fronte ao impacto económico e social do COVID-19)>> ficaron fóra do ámbito de protección ainda teñan sido os primeiros, a crise fixo deles o alvo completo.
Na puta rúa e sen cadelo que lles ladre!
