En “The Hollywood Reporter”, o actor confesou os papeis que máis gozara e cal é o seu mellor filme “que non tivo suceso”. A lenda de Hollywood Kirk Douglas morreu aos 103 anos. O actor deixa para a memória de muitos unha carreira prolífica de mais de 90 filmes sob as ordens de diretores emblemáticos como Stanley Kubrick ou Vincente Minelli e com figuras históricas como Spartacus e Van Gogh. Deixou dito que “na actuación e na produción de filmes a vitalidade é o primeiro requisito.” Aqui están os dez mellores filmes de Kirk Douglas, de acordo co Kirk Douglas (en ordem cronolóxica) e o que eles significan para o actor, tanto persoal canto profesionalmente:
“Nunca pensei que este traballo era tan duro ata que fixen Champion. Entón, torneime un rapaz duro. A miña virtude non é ser fotoxénico, así que gostei xogar aos bandidos. Mas ,mesmo tendo desempeñado un papel de bandido, estaba tentando atopar algo bon e acho que iso me mantivo en contacto co público “.
“[Meu fillo, Michael Douglas, ligoume da ONU, onde participaba dunha reunión]. E dixo: ‘Pai, eu coñecin un homem da África que probabelmente é o mellor trompetista do mundo, sabes què? Cando vin seu pai en “Young man with a horn”, fiquei interesado na trompeta.'”
“Pensaba que Billy Wilder era un diretor brillante … Meu personaxe era moi difícil de facer, e perguntei se eu poderia diminuir um pouco o perfil dele, mas díxome facer xustamente o oposto.”
“Lee Grant desempeñou un pequeno papel, como ladroa, en “Detective history”(1951). E foi indicada ao Oscar. É unha rapaza maravillosa. E, anos depois, dirixiume a min, ao Michael e toda a nosa tropa nunha foto de família “.
“É muito difícil facer um filme sobre cinema. Estamos perto de máis. Mas The bad and the beautiful foi unha boa mostra. E acho que Lana Turner fixo o seu mellor papel – fantástica. Eu tamén estaba ben! ”.
“Eu cantei neste filme! Sendo un rapaz que non sabia cantar, cantei moito. [canta “A whale of a tale”] Todo meniño da época coñecia a música. Fixeran un disco profesional e dixeron nunhaentrevista que meu amigo Frank Sinatra estaba con ciúmes de min!”
Actuar é facer acreditar Nunca acho que son un personaxe, quero que acredites. Mas con “Just for life” se envolveu tanto con Van Gogh que foi realmente asustador. Sentin que o personaxe me superou. Foi unha experiencia moi, moi interesante. Nunca me sentin así, en nengún outro filme “.
“Vin un pequeno filme que Stanley Kubrick tiña feito [Perfect Hold, 1956] e pensei: ‘É moi talentoso.’ Chameino e pergunteille: “Tés outros proxetos?’ Dixo: ‘Teño, un projeto, mas ninguém quer face-lo’. E envioume “Paths of Glory”. E eu dixen: ‘Stanley, este filme non vai dar un centavo, mas precisamos”
“Fiquei intrigado co personaxe de Spartacus e só precisaba facelo. Ao mesmo tempo, estábamos pasando por un período terríbel, o periodo do senador McCarthy. Estou realmente orgulloso que Spartacus teña quebrado a lista negra [dando creto ao guionista Dalton Trumbo] porque iso era moi importante. Para min, aconteceu na hora certa. E eu era novo o suficiente para ser bobo. É bo facer un filme que as persoas gosten e fai algo a respeito “.
“Adoro o personaxe e o relacionamento dele co cabalo. Sempre considerei o meu mellor filme. Non foi un grande suceso. Polo contrário, tornou-se un filme de culto. Novamente, Dalton Trumbo escrebeu o roteiro do filme. Foi a única vez que non mudamos unha palabra. Era perfeito, como un hole in one no golf. “
