O debate televisivo de 4 de marzo consagrou a virada involutivo de Pedro Sánchez. Tanto polo que perpetrou a noite de autos como polo que silenciou. aínda figurando no seu procés mental. Surdo e mudo diante dos obstáculos persistentes da Unidas Podemos, era óbvio que ele resolveu chegar a un acordo mínimo com Pablo Iglesias. Mesmo que fose gratis et amore. A mesma cousa, mas do aveso, ocorreu coa súa inesperada sintonía “rajoynista” ao promocionar a investidura a favor do partido máis votado. Finalmente, o “non, é non” se transformou nun cañon xiratório. Non estaba mais mirando nos oponentes, como antes, mas no seu “parceiro preferido” na véspera.
Dese modo, os que convocavan abafo dos espectadores e estragaban os 140 millónss de euros que custaran as eleicións do 10- N, ocupaban seu tempo en proporción do que menos interesaba aos cidadás: o caso catalá. Foi o que os entrevistados declararan en todas as letras do último barômetro do Centro de Pesquisa Sociolóxica (CEI) ao colocar ese problema no penúltimo local de suas preocupacións. A axenda oculta “tumultuaria”, seguida con fruición polo nutrido elenco coa digna reserva de Pablo Iglesias, tiña programado converter o publicitado conflito na nai de todas as batallas. E nen Casado, nen Abascal, nen Rivera, nen Sánchez decepcionaran nem um pouco.
Após a resposta unánime do Supremo contra os políticos eleitos por garantir efetivamente o direito à participación política de seus representantes na Cataluña no 1-O, Sánchez pasou de criticar a xudicialización do conflito para sua case militarización
Mas a provación foi carimbada por Sanchez cando anunciou o urbi et orbi de que iria pedir que a reforma do Código Penal criminalizase a convocación de un referendo ilegal (na verdade, a Constitución o considera apenas como placebo). Se temos en conta que isto xa o aprobou Aznar e que o do “partido máis votado” era o mantra do galego irredento, pode-se concluir que o líder socialista inspirouse para a súa posta en escena nas luminarias de Xénova 13. Pero mesmo se superou na fazaña. Como cando ao apoiar o 155 suxeriu que debía modificarse a normativa vixente para penalizar a rebelión sen necesidade de que concorra violencia. Porque, alén diso, o presidente do Goberno en funcións avanzou unha lei mordaza ao hoc para TV3, que non outra cousa supón propor que os consellos de administración dos medios públicos deban ser ratificados por dous terzos dos parlamentos autónomos. De non atender o teléfono Torra para amordazar as emisoras non aliñadas, hai apenas un treito
No entanto, o tráfego reacionário chegaria 24 horas despois através do Diário Oficial do Estado. Na terza-feira 5, o BOE publicou un Decreto Real do Chefe de Estado que, na práctica, implica a posibilidade de o Goberno declarar umb estado de excepción dixital sen a necessidade de proteción xudicial. Baseando-se na Estratéxia Nacional de Seguranza 1008/2017, “Entre os principais desafios que as novas tecnoloxias colocan do ponto de vista da seguranza pública están as actividades de desinformacion, interferéncia nos procesos de participación política dos cidadás e espionaxe”
Desa maneira, e após a resposta unánime do Supremo contra os políticos eleitos por garantir efetivamente o direito à participación política de seus representantes na Cataluña no 1-O, Sánchez pasou de criticar a xudicialización do conflito para sua case militarización. En seu artigo seis, o novo DR iluminado após a conclusión do debate fornece: “O Goberno, de forma excepcional e transitória, pode concordar a asunción pola Administração Xeral do Estado da xestión directa ou intervención das redes e servizos de comunicacións encertos casos excepcionais que poidan afectar a orden pública, a seguranza pública e a seguranza cidadá “.
