“Non houbo un gran plan, mas houbo unha grande fraude”
(José Antonio Griñán, ex presidente da Junta de Andalucía)
No inicio da Transición, Andalucía considerábase terra a redimir pola esquerda despois décadas de submisión caciquil e enxebrismo de charanga y pandereta. Dous libros denunciaran entón o rigaudon imperante de Despeñaperros abaixo. Un era “Noticias de Andalucía”, do sociólogo cristián-marxista Alfonso Carlos Comín. O outro, “Campos de Nijar”, escrito por Juan Goytisolo. Ambos indicaran a necesidade de resgatar aos andaluces dos seus diaños familiares. Tanto o estudo de Comín como o relato de Goytisolo inspirábanse na narrativa de corte anticolonialista inaugurada por Frank Fanón coa súa “Os condenados da terra” e secundada por Eduardo Galeano con “As veas abertas da América Latina”.
Até que o PSOE veu coa súa iniciativa autonómica para Andalucía na mochila, e xa non se moveu de alí. Non só capitalizou a marca identitaria de Blas Infante, o “pai da patria andaluza”, senón que foi precisamente daquela nova “nacionalidade histórica” de onde partiría a tropa felipista para modernizar España. O denominado “clan da tortilla”, un grupo de universitarios en litixio coas autoridades da época, protagonizaría o “Congreso de Suresnes” que deixaría o novo PSOE (do interior). Así foi rexeitado o vello Partido Socialista (o histórico) liderado por Rodolfo Llopis, aínda signatario da legalidade republicana.
Na altura de 2016, cando o bipartidismo anda por todo o estado no por do sol, a Comunidade Autónoma de Andalucía representa, da man do PSA, a única zona do Estado que permaneceu gobernada en réxime de monopolio por unhas mesmas siglas. Son 36 anos de hexemonía socialista sen que en ningún momento sufrise seriamente o seu apoio nas urnas. Un respaldo electoral tan retumbante ten a súa razón de ser nunha oportuna combinación de paternalismo, retórica populista e securitización das tradicións desde o poder de La Junta. Coma se o tempo tivese parado, dicir hoxe Andalucía segue significando sol; Feira de Abril; procesións de Semana Santa; Romaría do Rocío; flamenco; touradas; cortijeros y mucho salero. Mas tamén axeonllarse ante os apelidos de ascendencia nobre.
Só que agora a autodenominada esquerda rende honras aos grandes propietarios de terras. Fixo iso no 2006, na altura presidente, José Antonio Griñán, na persoa da falecida Duquesa de Alba, a maior latifundista de España, ao nomeala filla predilecta de Andalucía. E se acrescentarmos que esta comunidade é a segunda rexión co mais desemprego en toda a Unión Europea (31,5%, case 12 puntos superior á meia nacional) e 42,3% de sua poboación está en risco de pobreza e exclusión social, temos a crónica de un vestido de babados. Mas ninguém diria e ninguén realmente di. Ao bético socialismo é-lle suficiente e de sobra verbalizar que “goberna para os deserdados” (dixit Guerra) para ir de vitória en vitória até a derrota final. Porque nón hai ninguém na frente, apenas unha dereita desaxeitado, señorita, desatualizada e incompetente a quen o adversário político roubou sua sombra.
Ao bético socialismo é-lle suficiente e de sobra verbalizar que “goberna para os deserdados” (dixit Guerra) para ir de vitória en vitória até a derrota final
Embora nas autonómicas de 2012, o Partido Popular superou o Partido Socialista da Andalucia (50 asentos para 47), conseguiu gobernar co apoio da coalizón IU, que Susana Diaz entregou unha vice-presidencia no goberno do ERE en troca de apoio a sua pose de investidura. Esa é precisamente a causa que acaba de entrar a xuizo depois de saber a cualificación fiscal para os 24 membros de La Junta polo desvio de cerca de 800 milllóns de euros con un fondo para empresas en dificuldade no período de 2000-2010 . Falamos da cifra astronómica de 133.000 millóns de pesetas que supostamente foi para empresas amigas, sindicalistas da casa e as persoas relacionadas com PSA, UGT, CCOO e patronal adicta, no que parece ser claramente unha tentativa de mercar vontades políticas ao atacado. Seis anos de cárcere e 30 de incapacitación pediu o Ministério Público para Jose Antonio Grin e 10 de inhabilitación para o Manuel Chaves. Unha emenda ao máximo para o PSOE xa que Chaves e Griñan foran para o socialismo español ministros de Traballo no Felipismo; secretários xerais do PSA; Presidentes da Junta de Andalucia e presidentes do PSOE até recentemente.
Portanto, o caso ERE cuestionou as credenciais do partido que goberna mais anos na España. Embora, se temos que medir o seu impacto nos media, parece que non hai nengún alarme. Nada a ver co balbordo que foi montado após o caso Soria (mentiroso, mas sen calquer censura xudicial coñecida) e a suspeita de raiba lexítima organizada perante o branqueamento de capitais polo senador e ex-prefeita de Valencia Rita Barberá por un montante de 200.000 euros (34 millóns de pesetas). Un diferencial que pode ser visto apenas por enfeitar a cobertura, entón , dado polos medios de comunicación e as reacións da contornas dos investigados agora. Encnnto o impresentabel “sexa forte, Luis” de Rajoy a Barcenas tiña merecido mofa e asubío, ninguén protestou o fechamento de fileiras pro Griñan-Chaves do Estado-Maior do PSOE, coa actual Presidente da Andalucia Susana Diaz á cabeza ( “Eu acredito fortemente na honradez e honestidade, tanto de Pepe Griñán como de Manolo Chaves). Felipe González camiñou até a porta da prisón acompañando a Rafael Vera e José Barrionuevo, cando foran condenados da guerra suxa contra ETA. Na mesma liña, o presidente de Castilla-La Mancha Emiliano García Page destacou colocando a mán no lume para o conxunto Griñán-Chaves case o mesmo tempo que o seu conselleiro do Meio Ambiente foi forzado a renunciar despois que se descobriu que tiña negócios na empresa dos resíduos causante do incendio en Chiloeches (Guadalajara).
Con tais actitudes nón é credíbel calquer catarse rexeneracionista da clase política.Apenas impostura e oportunismo, que os media administran a conveniencia
Se o dia en cuestión o xornal El Pais relegou a notícia do ERE para un modesto segundo lugar na capa, dando todas as honras para outra sobre os problemas internos do PP, nón debe surpreender que a apoteose da “ignorancia debido” ( a parte inferior da obediencia) caira sobre a imprensa andaluza “progresista”. Serva como proba a edición de 16 de Setembro de La Voz de Almería, que levou á sua primeira información cinco colunas sobre as máfias das pateras, encanto a solicitación da acusación para Griñan e Chaves cabe no cadro do tamaño dun selo postal .
Este modus operandi resulta prática bipolar no nível político e institucional. Por un lado, as persoas en xeral e particularmente os eleitores de esquerda a desenvolveren un extraordinário sentido de cheiro canto a denunciar e repudiar a corrupción , quer sexa en estaxio de potencia, quer no de acto. E en segundo lugar, esas mesmas persoas se transforman indulxentes cando as ultraxes comezan a partir da esquerda. O que está a causar situacións paradoxais. O máis notório é que as grandes involucións económicas e sociais en España as consuma a esquerda falsaria porque sabe o grau de tolerancia concedida polo público, encanto que, se for a caverna quen ousara aplicar a mesma contra-reforma o sangue chegaria ao rio. Na mente de todos está a aceitación da monarquia na figura dun chefe de Estado nomeado por Franco; Pactos da Moncloa; o “trágala” da NATO ; terrorismo de Estado do GAL e a reforma do artigo 135 da Constitución , entre outros excesos.
O locus do bipartidarismo e a alternancia no poder é aqui, nesta dualidade moral que continua a quebrar o círculo vicioso do eterno retorno. Hai alternancia no poder, mas a mudanza nón é real
O resultado é un péndulo que impede unha ruptura capaz de traer unha consciencia democrática xenuína para impedir a continuidade de vermello para amarelo. Asín se explican cousas tan abraiantes como a privatización de Cajamadrid feita polo PSOE e a socialización de Bankia o PP; que ningun partido de esquerda nen sindicato se teña presentado até o de agora perante o maior desfalque da historia de España ; ou depois de dar sua primeira declaración perante un xuiz para o enredo do ERE, o na altura presidente do PSOE o chamara de “ataque á democracia”. Como un pós-escrito, temos a negociación entre un setor do PSOE dos ERE, e seu colega en Unidos-Podemos para formar “un goberno de progreso”, que servirá para mais unha notabel ausencia de exemplaridade Con certeza, haberá moitas persoas que lexítimamente acrediten que o que aquí se afirma é “facer o xogo á dereita.” E é en situacións como esta, onde un verdadeiro social-democrata, como o falecido historiador Tony Judt, concluen dicendo que “algo está errado”.
Cos Eres financiouse a paz laboral. Pagábase para que non houbera movilización social. O artículo é moi Bo.