“Os nomes máis coñecidos da lista do Panamá dan motivo ao morbo”
(El País. Editorial)
Está moito ben que os Reis cedan ao Patrimonio Nacional os 326 agasallos recibidos ao longo do pasado ano. Reloxos, gravatas, bolsos, libros, medallas conmemorativas, plumas estilográficas, panos, etc. o chocolate do papagaio. Mas o lóxico sería que puxesen a disposición de todos os españois toda a riqueza trasumante dos membros da Casa Real cuxa procedencia non poida xustificarse, e sobre todo que fagan pública unha exhaustiva declaración de bens para evitar que a Xefatura do Estado se converta nun negocio á conta dos contribuíntes. Esta é a gran materia pendente da monarquía española que, pola súa condición constitucional de irresponsabel, vitalicia e hereditaria, álzase como o paradigma do enaltecimento da corrupción e o paraíso da impunidade. Porque un país que se respeite non pode ser representado por unha dinastía offcourse.
Que máis ten que ocorrer aquí para que se faga luz sobre os negocios inconfesábeis da Familia Real? Até onde debe alcanzar a acumulación de indicios en torno ao botín borbónico para que a xente diga basta? Por que todos os casos de corrupción e trapazas coñecidas esvaencen en canto chegan ao soallo da Zarzuela? Que estraña anomalía explica que a pesar dos múltiples escándalos que axexan á monarquía permitiuse a coña de manter a un monarca en activo e a outro emérito? Non será que a impunidade outorgada aos Reis na vixente Constitución implica facer da institución un auténtico paraíso fiscal?
Esa é a verdadeira Lei mordaza deste país. A que se fraguou en 1974 ao asumir Juan Carlos de Borbón a Xefatura do Estado a título de Rei, segundo designio de Franco; continuou co conto chinés dun 23-F presentando ao monarca como o salvador da democracia; e culminou en 2014 co esperpento da súa xenerosa abdicación para que todo siga igual. Un período de corenta anos que coincide milimétricamente co do tempo de operatividade da sociedade panameña “Delantera Financiera”, presidida pola súa irmá Pilar de Borbón, a tía do rei vixente Felipe VIN, que figura nos “papeis de Panamá”.
Porque a revelación feita por un consorcio internacional de hackers do xornalismo de investigación non é senón un suma e segue das facaltruadas históricamente atribuídas á Familia Real, fondo de réptiles que permaneceu opaco grazas á democracia de numerus clausus que argallou a Transición.
Desde as multimillonarias comisións obtidas polas compras de petróleo ás ditaduras árabes polo Estado español, até os desfalcos presuntamente perpetrados pola infanta Cristina e o seu marido en Nóos, co concurso de funcionarios da Casa Real, pasando polos negocios da Princesa Corinna zu Sayn-Wittgenstein, intimísima do Rei emérito Juan Carlos, todo no mapa borbónico conspira para facer caixa para a Familia Real. Xenuíno xogo de patriotas.
Enaltecemento da corrupción con denominación de orixe que sempre contou coa protección dolosa dos partidos políticos. Unha corte tóxica que arrinca da Primeira Transición, cando nun acto incalificabel a oposición socialista e comunista conveu en comulgar coa Monarquía do 18 de Xullo renunciando ao legado da II República. Trátase dunha postura que se viu ratificada na actualidade pola esquerda emerxente ao eliminar das súas liñas vermellas a esixencia dun proceso constituínte. Pablo Iglesias, o líder de Podemos, deixou clara a súa opinión nun artigo publicado no órgano máis lúcido da Marca España: “Daquelas institucións do réxime de 1978 parece que hoxe só gozan de relativa boa saúde as forzas armadas (?), a Monarquía, grazas á substitución de Xan Carlos por Filipe VIN, e o PNV” (Unha nova Transición. El País. 19 de xullo de 2015). Meses antes o secretario xeral do novo partido fixera pública ostentación da súa simpatía polo “soberano” regalándolle a serie “Xogo de Tronos”.
Arestora de interregno, cando os dirixentes políticos ofertan un ciclo político afastado do bipartidismo dinástico, a única posibilidade de cambio non cosmético reside en acabar cos privilexios dos Borbóns. Nas súas mans está. O caso Gürtel; a trama de ELOS en Andalucía; o asunto Marea en Asturias; a operación Pokémon en Galiza, e outros tantos centos latrocinios óllanse no espello sen azougue da máis alta institución do estado. Por iso, a primeira obriga ética dun novo parlamento que opte de verdade pola rexeneración democrática debe ser constituír unha Comisión de Investigación achega do enriquecemento de Familia Real, sen molestias nin excepcións. Se non o fan, seguiremos acreditando que a Islandia que fai dimitir ao seu primeiro ministro por aparecer nos “papeis de Panamá” é unha lenda urbana e que impartir xustiza en España consiste en meter no cárcere a titiriteiros e sen papeis.
Patético país este, onde a única denuncia efectiva contra un membro da Coroa procedeu dun grupo dereitista, mentres a esquerda política e sindical saen pola tanxente. Agora mesmo, por mor da masiva filtración dos documentos black soubemos que foi o goberno socialista de Rodríguez Zapatero quen sacou á nación centroamericana da relación de paraísos fiscais para favorecer a contratación de grandes construtoras para as faraónicas obras da canle. As mesmas empresas (Sacyr, FCC, Acciona, OHL, etc.) que xunto á banca cómplice (Santander, BBVA, Sabadell, etc.) lubrificaron a corrupción no sector das obras públicas e cebaron a crise sistémica que padecemos. Puro morbo, segundo o diario global en español, cuxo segundo accionista é precisamente o HSBC, a entidade financeira máis involucrada no espolio offsource e líder suprema da mafiosa lista Falciani, o ranking dos maiores evasores fiscais do mundo.
Compi iogui?
