Á corrupción sistémica que corroe ao Partido Popular polos catro puntos cardinais vén de abrirlle outra fronte abismal. O Tribunal Supremo (TS) declarou ilegal a saída a bolsa en 2011 da entidade presidida por Rodrigo Rato, anulando a compra de accións por engano manifesto. Bankia, a antiga Cajamadrid dos cartóns black gorentadas por empresarios, políticos e sindicalistas a destra e sinistra (desde a CEOE a CCOO e UGT; desde o PP ao PSOE e IU), é un exemplo vivo da tangentópolis que identificou o reinado do bipartidismo dinástico.
Na mellor tradición de socializar as perdas e privatizar as ganancias, e sempre con coidado estratéxico de que a man esquerda nunca saiba o que fai a dereita, a gran caixa da poupanza madrileña foi privatizada pola socialdemocracia no poder durante a etapa de Rodríguez Zapatero e logo nacionalizada polos conservadores do PP de Mariano Rajoy. Entre ambos os episodios cruzados, e á marxe dos convolutos para compensar os desvelos dos conselleiros de representación social, houbo un colosal butrón legal de máis de 20.000 millóns de euros. Diñeiro publico inxectado no seu matriz para sanear a entidade.
E da mesma forma que no negocio dos cartóns black produciuse unha concertación de todas as castes para delinquir, a metamorfose de Cajamadrid en Bankia contou con oficiantes de todas as pelames. Houbo gurús da dereita de toda a vida, Blesa e Intre naquel momento, nas súas respectivas e respectivas cúpulas. Pero tamén sancristáns da outra beira que fixeron posible a ruinosa abordaxe á luz do día. Xentes de ascendencia nobre que esqueceran a súa función de servidores públicos e outorgaron co seu silencio cómplice. Por exemplo, o tándem Pedro Solbes-Elena Salgado, aquel que non soubo prever a crise cando o incendio estaba en portas. Ou o presidente da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), órgano supervisor do ramo, o economista Julio Segura, outrora dirixente do Partido Comunista de España (PCE) encargado de redactar a proposta económica para a súa VIII Congreso encriptado sob o alias de Juan López.
Mas a parte do león correspondeulle ao Banco de España (BE), a cuxo mando estaban o gobernador Miguel Angel Fernández Ordoñez (MAFO) e o moi influente xefe de Estudos Luís Malo de Molina. Unha pata negra do felipismo ao que El País acirraba sen fisuras por ter contribuido aos editoriais de carácter económico-financeiro do diario, o primeiro, e un solvente progresista que en 1977 ocupara o posto número trece da lista do PCE ao Congreso dos Deputados, o segundo. Con eses antecedentes, a operación Cajamadrid-Bankia parecía blindada de riscos. Cara ou coroa, sempre gañaría a banca.
E así foi, mutatis mutandis. Agás o fugaz encarceramento de Blesa por un xuíz iluminado e o mal grolo xudicial de Rato, os outros membros da saga seguen indemnes e piafantes. De feito, como unha premonición digna dos antigos oráculos romanos, a véspera de facerse público o fallo do TS sobre a fraude das accións, e coa escusa da publicación do seu libro “Economistas, políticos y otros animaes”, un MAFO tautolóxico afirmaba sen rubor nunha entrevista aparecida no seu xornal amigo: “coa información que tiña o supervisor, Bankia era viable e é evidente que despois deixou de selo”. Mágoa que a nota emitida polo mesmo Banco de España da súa dirección en xullo de 2011 valoraba “moi positivamente a saída a bolsa de Caixabank, Banca Cívica e Bankia en canto supón, cuantitativa e cualitativamente un avanzo fundamental na reforma das caixas de aforro e no cumprimento das esixencias impostas ás entidades polo RD-I de 2/2011”. A hemeroteca ten memoria de elefante.
