Iglesias postúlase vicepresidente e escacha o guión de Pedro Sánchez

Non foran as bases de Podemos, mas o rei Felipe VI quen “por lealdade institucional” a primeira persoa en coñecer a súa oferta dun “goberno do cambio”  presidido por Sánchez , con el de vicepresidente e Garzón integrado no Goberno. No entanto, Raxoi refugou neste intre someterse á investidura, gañando tempo e polarizando o debate.

Iglesias encena diante da opinión pública a posibilidade de investir  a Pedro Sánchez (alén dos tacticismos no que está instalada dende o 20D a política española)  provocando unha virada e inflexión á investidura do próximo presidente español. É o que Mariano Raxoi quere, que a socialdemocracia tente facer unha maioría  e Iglesias cumpriu desafiando a  Sánchez. Adulador, o líder de Podemos procura encerrar ao PSOE. Malia os acenos negociadores, todos pensan en posicionarse fronte ao rival nunhas hipotéticas eleccións.  O de Podemos non quere dar excusas ao do PSOE por iso o aggionarmento de prioridades, entre as que non aparece o referendun catalá.

Pablo Iglesias aparca o referendum catalá para non facilitarlle excusas ao PSOE. Se Sánchez facilitara a investidura a Raxoi seria un cadáver político, mas de aceitar facer goberno con Iglesias,  racha o PSOE. O ventrílocuo Felipe González  fala  dende a sombra e Susana Díaz pon a cara. Quer dicer, con Podemos nada nadiña. Os baróns socialistas arrepian dos movementos sociais, porén arestora Sánchez ten coartada para non pactar con Iglesias, que é a idea plurinacional que Podemos ten do estado español. Condenou o 9-N, como Raxoi.

Ao pouco de remataren as eleccións Iglesias fixera do referendun catalá unha liña vermella.Onte afirmou que “hai que discutir cos outros” , agora entende e afirma que “non pode haber liñas vermellas”

O guión de Pedro Sánchez escachou en dous sentidos. Primeiro cando Iglesias aparcou o referendum ( verase o prezo para En Comú Podem en Cataluña) ofrecéndolle os seus votos a un goberno de coalición. E despois cando Raxoi apartou da carreira traspasando toda a responsabilidade do que aconteza ao Sánchez, que aparentemente ten máis apoios cá el.

Podemos e En Comú Podem, gañadores das derradeiras eleccións en Cataluña, saben que o PSOE non  o aceptaría  e que a opción a explorar sería unha reforma onstitucional ambiciosa que o PP noqueado non aceptaría. Por iso ofreceu unha consulta sobre a necesidade de reformala. Iglesias presentoulle ao PSOE unha oferta sobre eidos largos como garantir a integridade dos servizos públicos, loitar contra a corrupcion e a independencia dos medios públicos e o deseño dun goberno con IU no que Iglesias seria vicepresidente e Podemos administraría Sanidade, Defensa, Educación e Interior. Mesmo crearía un ministerio de fomento da plurinacionalidade para amornar o debate territorial e que dirixiría o catalá  Xavier Domènech, de En Comú Podem.

Ao pouco de remataren as eleccións Iglesias fixera do referendun catalá unha liña vermella. Que PSOE e moitos media fixeron  a única para debullar a consistencia interna e apouquentar os sectores de Podemos menos comprometidos coa demanda do dereito de autodeterminación.   Onte afirmou que “hai que discutir cos outros” mas agora entende e afirma que “non pode haber liñas vermellas”. O dereito a decidir foi apartado do relato das negociacións.

O caso é que arestora Sánchez ficou só con Raxoi e Iglesias acubillados na bancada entanto o do PSOE ten que brigar coa gobernabilidade. O portavoz socialista tens dous horizontes, ou tenta facer un goberno de “esquerdas” ( precisando a abstención de  ERC e DL, que teñen posicionamentos ben diferentes sobre o tema) ou vai sentar ao tallo  para que Susana Díaz engola o bocado da gran coalición ou de novas eleccións. Presidente ou nada.