Sumidos en ambicións persoais e guiados polo desexo de marcar o seu propio territorio, a falsa esquerda alternativa achégase ás próximas eleccións xerais nun clima de rivalidade fratricida e presa dos seus antónimos: nin Esquerda Unida está unida nin Podemos pode. Máis dura será a queda.
En nefasto ciclo iniciado en 2008 co estoupido da crise tivo aquí dúas etapas clónicas. A primeira foi durante o segundo mandato socialista, durante a que se pasou de negar patrióticamente o problema entoando o “España va bien” do aznarismo a cumprimentar as imposicións da Troica coa dixixente colaboración dos sindicatos maioritarios (CCOO e UGT) e o lobby mediático da Marca España. Esa arremetida reaccionaria rematou tras a estrondosa derrota de José Luís Rodríguez Zapatero nas urnas. A segunda, sen solución de continuidade en canto ao seu sometemento dos mercados financeiros, abriuse coa chegada de Mariano Rajoy á Moncloa, dando paso a un maior encarnizamento gobernamental se callar contra a poboación máis vulnerabel. A máis diso, consagrar o típico arsenal de atavismos que adoitan levar no macuto os partidos confesionais cando chegan ao poder.
Con todo, os seus demoledores efectos cívico-sociais, que agora queren suturar cunha nova chamada a capítulo o 20-D, frustraron a renovación hexemónica con que gobernou o bipartidismo durante máis de tres décadas. E ao mesmo tempo permitiu revelar que non hai nin houbo nunca unha esquerda democrática digna de tal nome, senón epígonos do capitalismo mesetario máis ruin, a monarquía do atado e ben atado e mercenarios ultranacionalistas da unidade “inquebrantabel dos homes e as terras” de España. Por iso é polo que, antes de volver abrazar o imperativo legal mediante outras eleccións estatais, conviría mirar atrás para evitar dar corda ao reloxo da obediencia debida por renovación de existencias. Sobre todo visto o xesto electoralista compartido por todos os partidos políticos, instalados e emerxentes, porfiando facer agora o que até a véspera rexeitaban.
O problema vén de atrás, pero a solución non está diante. Lamentablemente as alternativas que lideran o equipo de Podemos e Pablo Igrexas e Alberto Garzón e o que ainda dura de Izquierda Unida (IU) son un espellismo cando non unha fraude. Máis do mesmo ainda que con moito botox. Ambos os dous partidos, cada un co seu estilo, esgrimen en definitiva un programa de Segunda Transición que solape á Primeira que serviu de púlpito ao duopolio de PP e PSOE. Coa única diferenza de que onde antes cenificábase cun consenso a dúas bandas, entre centro-dereita e centro-esquerda, agora o teatriño alárgase a un oligopolio con acólitos sobrevindos como Podemos e o que resulte do asalto emprendido por IU sobre o depreciado Ahora en Común (AeC).
Pensar historicamente non consiste só en esixir responsabilidades ao PP e ao PSOE polo sostemento desta democracia cleptómana, senón estender a crítica aos novos axentes que, empolicándose como voceiros da rexeneración política, vasoiran no seu propio interese e beneficio.
Que é o que demostraron tanto Iglesias como Garzón é esa groseira rebatiña polas siglas e o liderado nas listas á conta de verbalizar unha suposta unidade popular. Dun lado aparecía un Podemos debalante, coñecedor de que a proposta de Garzón entrañaba un intento de corrosión polos máis experimentados cadros da súa formación. E por outro, unha Izquierda Unida en fase terminal ávida de refundarse na plataforma Ahora en Común, previa oportuna purga de disidentes “quincemayistas”.
Por iso os promotores de Agora en Común abandonaron o proxecto de confluencia tras verse desprazados pola pinza de Podemos-EU e o protagonismo falaz dos seus líderes emerxentes. O primitivo AeC, agora minado polas intrigas partidarias, xurdiu coa vontade de relanzar o modelo de converxencia plural, horizontalista e participativo ensaiado con éxito nos comicios locais. Non porque acreditaran que desa forma poderíase “asaltar os ceos”, senón por ter a convicción de que podía ser o mellor antídoto contra a tentación de reproducir a vella política nas novas formacións. Un deses membros dimisionarios de Agora en Común, Emmanuel Rodríguez, explicaron nun artigo recente por que a renuencia municipalista (de abaixo-arriba) ao statu quo podía inspirar maiores empresas: “A diferenza da lóxica partidaria que entende o espesor social en clave de apoio ou prolongación ao goberno-partido (caso paradigmático foi a ruína das asociacións de veciños), o municipalismo comprende a dimensión de movemento en clave a-institucional e ás veces mesmo contra-institucional“.
…coa súa presenza estelar os novos líderes contribúen a lexitimar uns medios de comunicación cuxa credibilidade ficará seriamente comprometida ante a opinión pública polo seu papel cómplice coa crise.
No entanto, o réxime segue dando cancha nas súas televisións a Pablo Iglesias e Alberto Garzón. Quizais porque canto máis virtuais fáganse máis grandes e crecidos serán os seus egos e en consecuencia máis alienada estará unha esquerda fulanista que encara o 20-D máis loncheada que nunca. Sen esquecer que coa súa presenza estelar os novos líderes contribúen a lexitimar uns medios de comunicación cuxa credibilidade quedara seriamente comprometida ante a opinión pública polo seu papel cómplice coa crise. Todo iso, a maior gloria dos seus xenerosos patrocinadores, os consorcios privados Mediaset e Atresmedia (entre ambos suman un 58,2% de audiencia), que como ocorre na andrómena duopolio político tamén contan con segundas marcas, La Cuatro e La Sexta, operando de polis bos. Como adoita argumentar Pablo Iglesias : “milítase nos medios, non nos partidos”.
Espero con expectación o artículo que faga Rafael Cid cando a CUP lle dea o goberno a CiU. Vai ser de antoloxía.