Até agora, imputar o austericidio á xente implicaba pagar un alto un prezo electoral para os partidos no poder. Desta forma, gobernos conservadores e socialdemócratas da zona euro foron caendo un tras outro por encartarse aos mandados da Troika. Porén, o baleiro deixado polo descrédito do tándem e as súas crueis políticas, aplicadas coa escusa de que as circunstancias cambiaran, permitiu abrir unha xanela de oportunidade para as formacións e plataformas populares da desobediencia civil.
Iso é precisamente o que acaba de destruír a esquizofrénica vitoria de Syriza o pasado domingo 20 de setembro, sen que as circunstancias neste caso cambiasen. Como Margaret Thatcher, Alexis Tsipras recoñeceu co seu éxito que “non hai alternativa” ao neoliberalismo, lanzando ao mesmo tempo unha mensaxe de resignación a todos os que ousan oporse aos designios dos mercados financeiros. Co engadido de que a súa conversión incubou a desmobilización dunha opinión pública que maioritariamente se pronunciou contra as condicións do resgate.
De ser o “inimigo público número uno” da Troika, Tsipras pasou a figurar como o seu mellor aliado. Syriza non só asimilou as súas imposicións senón que adicionalmente arrastrou na pendente á cidadanía máis crítica como trofeo. Por iso, os principais representantes das institucións europeas correron a felicitar ao gañador. A inimigo que foxe ponte de prata. Tsipras é xa o poli bo encargado de aplicar en Grecia as draconianas medidas antisociais esixidas polos seus acredores.
O que non parece tan lóxico é que, xunto ao presidente do Consello Europeo Jean-Claude Juncker, e no mesmo aceno de celebración, se pronunciaran dirixentes da esquerda alternativa. Dende Cayo Lara, coordinador de Esquerda Unida (EU), pasando por Pablo Iglesias, secretario xeral de Podemos, a Tsipras non lle faltaron compañeiros de viaxe na súa deriva oportunista.
E con todo, trátase dun caso clásico de abdución polo sistema. Ese mal de pedra dos partidos políticos feitos á medida do xefe e a súa burocracia que fai traizoar os seus principios se ven perigar o seu potencial como aparello de poder. Iso explica a impostura de Tsipras prometendo solemnemente unha cousa e facendo exactamente o contrario; o seu capitulación ante a Troika presentada como un éxito persoal; o despotismo de ignorar o resultado de “seu referendo”; e o inenarrable episodio de volver formar goberno cun partido ultranacionalista e xenófobo como ANEL, cando a prioridade na UE está no problema dos refuxiados.
A ambición política de Tsipras é ocupar o sitio que historicamente tivo o PASOK no país heleno, hoxe baixo mínimos pola súa adicción á Troika.
Iso sen contar con que a súa claudicación ten elevado aos neonazis de Amencer Dourado (AD) como a terceira forza no novo parlamento. Desta forma, xunto aos comunistas ortodoxos do KKE, serán os únicos que teñan o privilexio de defender opcións “ruturistas” na cámara, dado que Unidade Popular (UP), o grupo escindido de Syriza “pola súa esquerda”, non obtivo representación. A ambición política de Tsipras é ocupar o sitio que historicamente tivo o PASOK no país heleno, hogano baixo mínimos pola súa adicción á Troika. É por iso polo que copiou o relato dos socialdemócratas para manterse no poder importando as políticas regresivas que a dereita non pode aplicar sen incitar unha revolución.
A nova Syriza superouse ao conseguir que millóns de cidadáns que combateron no seu día o resgate proposto por Nova Democracia (ND) asuman hoxe outro moito pior patrocinado por Tsipras. En política existen poucos precedentes dunha opinión pública tan exasperada que á hora de votar prefira a copia ao orixinal. Mais o vivan as cadeas! que supón premiar a mentira e a dobrez de Tsipras e os seus catecúmenos só confirma o que sucede cando a política se supedita a un xogo de tronos. Esa cadea de montaxe partido-líder-goberno, todo pola patria, reverte inevitablemente nun camiño de servidume voluntaria, aínda que a neolingua emerxente predique o contrario.
En pleno conflito con Bruxelas, Tsipras cualificou de golpe de estado as súas leoninas esixencias. Porén, abondaron unhas semanas para que o mesmo líder de Syriza se autonomee “xeneralísimo” do exército invasor. E até sen mala conciencia. Viva con fachenda a súa recentemen estreada mentalidade de colonizado.
Se se renega da socialdemocracia acusándoa de ser a xestora do capitalismo, que dicer dunha falsaria coalición radical de esquerda que acepta ser o capataz do austericidio financeiro?
Nota: Vivan as cadeas! foi o berro con que os absolutistas españois recibiron ao rei felón Fernando VII á súa chegada a Madrid en 1814, mentres parte daquel pobo que derrotara case en solitario a Napoleón desenganchaba o tiro da súa carruaxe para levalo a ombreiros.
