España non solicitou formalmente o rescate con Mariano Rajoy. Non o pediu porque na práctica xa se fixera cando Rodríguez Zapatero decretou a contra-reforma do artigo 135 da Constitución para priorizar o pago da débeda pública sobre calquera outra continxencia social. O que pasa é que o PP secundou a medida proposta polos deputados socialistas, entre os que se atopaba o actual secretario do PSOE Pedro Sánchez
Funcionar en política con clichés como “o inimigo do meu amigo é o meu inimigo” é un mal negocio. Pode servir para darse unha satisfacción, e nada máis. Os feitos son túzaros e ao final a realidade imponse. Coñecer implica razoar sen prótese nin andadeiras, e ter experiencia propia é imprescindibel para actuar con autonomía, criterio e responsabilidade para alumar un mundo mellor, máis xusto, libre, sustentabel e solidario. Fin do exordio.
Vén isto a conto da pequena liorta que durante o “debate sobre o estado da nación” protagonizaron o presidente do goberno e o líder da oposición ao redor de se España pediu ou non o rescate nesta lexislatura. Opinións enfrontadas, segundo proveñan do PSOE ou do PP, que encobren cousas máis importantes das que en principio aparentan. Como demostra a teimosía en afirmalo por parte de Pedro Sánchez e a rotundidade no contrario por Mariano Rajoy. Imos ver.
Zapatero sempre rexeitou que se encomendou a Bruxelas. Ata que no seu libro de memorias O Dilema: 600 días de vertixe aparecese a carta olímpicamente desmentida ante o Congreso que lle enviou o 5 agosto de 2011 o presidente do Banco Central Europeo (BCE) Jean-Claude Trichet urxíndolle a tomar medidas de axuste na economía (http://estaticos.expansion.com/opinion/documentosWeb/2014/12/19/carta_trichet_zapatero.pdf) e coñecésese a súa resposta encartándose sen demora ás esixencias do BCE (http://estaticos.expansion.com/opinion/documentosWeb/2014/12/19/carta_zapatero_trichet.pdf).
A partires desa data clave, o goberno socialista comezou a desmontar o Estado de Benestar e 20 días despois acometeu a reforma-exprés da Constitución sen convocar referendo.
A obcecación en ignorar esa claudicación polo goberno de Zapatero (onde estaba o actual candidato madrileño Anxo Gabilondo) era meramente táctica. Moncloa sabía que o feito tería graves consecuencias electorais. De seu, as eleccións daquel ano arroxaron o peor resultado obtido en toda a historia do PSOE desde a transición. Pero a partir dese momento, esguellar ese episodio para sacalo do currículo socialista converteuse nun elemento estratéxico. O partido só tería futuro político se conseguía pasar páxina e facer esquecer que era o responsable de pulsar o botón do pánico. E iso significaba, renegar do precedente e endosar un lastre superior se cabe ao PP recentemente gañador nas urnas do 20-N.
E aquí é onde entra “o debate da nación”. Para emendar a mán, Pedro Sánchez tirou de titulares de imprensa internacional como citas de autoridade que falaban en xeral de “rescate” endosándollo ao Partido Popular de Mariano Rajoy. Á cúpula de Ferraz interesáballe facer pasar como “rescate integral” puro e duro o que en realidade foi un rescate-crédito específico do sector financeiro (http://www.boe.es/boe/dias/2012/12/10/pdfs/boe-A-2012-14946.pdf), na xeira da xa iniciado por Zapatero cando liquidou todo o sector das caixas de aforro. Porén, curiosamente Sánchez non botou man para argumentalo do seu diario amigo, El País, auténtico ventrílocuo do PSOE. Porque de facelo ía pegarse un no pé, e demostraría que, mália a política de cumplicidade entre PP e PSOE en “temas de Estado”, neste caso concreto Rajoy opúxose, mesmo á conta de contrariar ao can do Ibex 35.
Pola contra, foi desde El País desde onde se presionou por terra, mar e ar para que o goberno conservador pedise o rescate coas contrapartidas consecuentes, como antes ocorrera en Grecia e Portugal. Esta é a secuencia. O 24 de xullo de 2012, nun amplo artigo a dobre páxina titulado “Carreira por evitar o rescate duro”, asinado por Amanda Mars, o rotativo dicía: “España batalla para evitar que o chamado rescate suave que está a negociar con Europa para salvar á banca acábese convertendo nun rescate duro en toda regra: o do propio Estado?. Todo iso precedido por declaracións de luminarias como Felipe González (“Rajoy está obrigado a convocar un gran acordo nacional”) e Juan Luís Cebrián (“Unha libra de carne fresca”) presentando como un clamor popular a necesidade de emprender un gran pacto entre os principais partidos. Así até chegar a finais de ano, cando nun episodio insólito na historia do recente xornalismo, O País dedico tres editoriais seguidos a pedir o “Rescate urxente” para “A saída da crise”, aducindo que “Canto máis tarde España en recorrer ao BCE máis durará a “recesión e máis aumentará o desemprego” ( http://elpais.com/elpais/2012/12/09/opinion/1355077062_948109.html ).
Ainda asín, “o rescate duro” non se produciu e o diario El País viu botar en saco roto as súas esixencias, crebando de maneira irreparabel a súa condición de auténtico intelectual orgánico da transición, “o partido comunicacional” do réxime. Por iso, no pasado debate sobre o estado da nación Pedro Sánchez só utilizou cabeceiras de medios estranxeiros para apoiar a súa estratexia e Mariano Rajoy, polo seu lado, tivo que selar a súa boca porque houbo si un rescate ao sistema financeiro. O subscrito no mes de xullo de hai tres anos.
