A inmersión

A resolución   do  contencioso administrativo do  Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña (TSJC) ainda que desautoriza ao Supremo, abre as portas a rachar o modelo educativo e de cohesión que acadara o proceso inmersión lingüística.  O tribunal admite excepcións permitindo que todas as familias que o pidan poderán seren escolarizados en castelán coma língua vehicular, como é o caso das familias que presentaron o recurso. Agora ben, que o o tribunal poña condicións ou algunha tañeira á inmersión non é outra cousa que ratificar e preservar o modelo educativo. Cómpre ainda comprovar se se vai traspasar a líña vermella que trazou no seu dia a sociedade catalana e cal vai ser o alcance das excepcións. En calquera caso a resposta á demanda de que o castelán sexa veicular no ensino é que non. Os xuices coñecen ben a realidade catalana e saben ben que o panorama non é o dos abecedarios da meseta.

Que a inmersión funciona en Cataluña non é outra cousa que o éxito dun país e dunha sociedade que se mobiliza cando agreden os seus dereitos e trazos de identidade. Que se produzan casos como o de Galicia bilíngüe ou recursos coma este non fan máis que amosar a  anormalidade dunha democracia á que lle costa asumir que o estado español é plurilíngüe. Por outra banda, a inmersión é a estratexia defendida pola sociolingüística coma a máis existosa para recuperar línguas que precisan especial protección. 

Velaí unha razón (que é un paradoxo): a sentencia vai ser redactada só en castelán. Velaí outra: non coñezo catalán ningún que non entenda ou saiba falar en castelán.

En Cataluña fálanse perto de 300 línguas, portanto, é o catalán a língua que pode garantir a cohesión social. Doutro xeito, todas as línguas son iguais – se por igual entendemos que teñen a mesma capacidade para expresaren pensamentos complexos- mas os seus falantes non. Éstes poden ter máis ou menos poder político e económico que, expresado últimamente co eufemismo de “liberdade de escolla”, pode agochar unha diferencia conflitiva, a desigual situación de dúas línguas e dos dereitos dos seus falantes.  Os que aínda temos memoria só vemos cinismo no executivo de Rajoy cando convida ao “binlingüísmo integrador”. Sóalles ? Si, o mesmiño discurso de Galicia Bilíngüe: de pouco sirve estar en contacto coa realidade cotiá, de pouco, saber que o galego está sen normalizar e os seus falantes a non teren o dereito de facer  a súa vida na  língua  que leva o nome do país. É a política do abandono. Non é un episodio máis, queren unha Galicia residual. Qué sorte temos os galegos de termos ao políglota  Rajoy en Madrid!