off
Estado, Movementos sociais, Opinión, Política — 23 Febreiro, 2019 at 11:41

Sánchez e a impostura

por

«O esencial sucede no imaxinario
e o irrelevante na realidade»
(Robert Musil)

A aposta de Pedro Sánchez para mobilizar ao eleitorado representa unha versión multimedia daquela «alerta antifascista» con que Pablo Iglesias, o socio máis notorio do PSOE neste interregno que conclúe, respondeu á formación dun goberno de PP e Cidadáns en Andalucía. Aínda que alí non lle saíron as contas, porque Vox desbordou o «cordón sanitario» que os socialistas tentaran levantar entre a opinión pública, os estrategos de Moncloa pensan agora que esa é unha baza gañadora. Debido seguramente á extraordinaria visualización que supuxo en todo o país a foto do tres dereitas na madrileña praza de Colón. Desde entón todas as mensaxes insisten nesa dirección. Algo terá a auga cando a vendín.

Neromia impostura 

Debemos supor, por tanto, que Sánchez e a cúpula de Ferraz acreditan no que fan e din, máis aló dos inevitables xestos propagandísticos que encerran todas as campañas electorais. Que existe un compromiso para evitar no plano dos feitos políticos e xurídicos que o reloxo de area da recente historia española invista o seu curso. Coa maioría parlamentaria saída ao seu favor na moción de censura Sánchez podería pór banderillas de lume a esa ameaza retrógrada. Porén para iso debería atreverse co que até agora ningún goberno fixo. Se despois de 42 anos do final biolóxico do franquismo aínda hai xentes que cren que eses acenos de identidade seguen sendo válidas, foi pola falta de vontade política de quen ostentaron o poder durante máis de catro décadas.

Primeiro permitindo que fosen de curso legal partidos nostálxicos da ditadura e as súas contravalores, novos como Democracia Nacional e veteranos como as variadas Falanxes. E logo, e sobre todo, por non querer avanzar na escuálida Lei de Memoria Histórica (LMH) aprobada en tempos de Rodríguez Zapatero, verdadeiro campo de minas onde naufragaron boas intencións, propósitos de emenda e simples postureos. O PSOE de Sánchez non ten escusa para levar á realidade xurídica a anulación dos xuízos do franquismo e a completa, definitiva e integral reparación das vítimas ou os seus achegados sen nengún tipo de reserva nen discriminación.
Só así fará cribel a súa «alerta antifascista». Sería unha impostura máis nunha longa serie de imposturas que antes de disolverse as Cortes o próximo 5 de marzo o presidente Sánchez non saldará a conta longamente pendente coa sociedade democrática. Resultaría un insulto á intelixencia e un contrasenso que toda a forza do seu goberno concentrásese na mediática exhumación da momia de Franco mentres a aberrante pegada das súas xenocidas políticas segue campando ás súas anchas no armazón normativo vixente. Descualificaríalle como persoa e incluiríalle na restea de dirixentes que manteñen infame lealdade ao legado franquista despois de morto. E faríalle cómplice do sufrimento infrinxido.
Glosando a «ideoloxía de Pedro Sánchez», dicía o outro día a toda plana un xornalista, directivo do diario progubernamental El País e patrón á súa vez da Fundación Felipe González, que «a verdadeira idea e forza de Manual de resistencia é a vinculación indisoluble dos conceptos «socialdemocracia» e «Europa». Soa a ditirambo electoral de parte. A presidencia do parlamento europeo acaba de prohibir un acto da Falanxe e de Democracia Nacional na súa sede porque a súa presenza «ameaza a integridade e a dignidade institucional», dous grupos que contra toda lóxica concorrerán con todas as da lei ás eleccións o próximo 28-A. E hai 13 anos, no xa afastado 2006, a Comisión Permanente da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa, por unanimidade, condenaba o franquismo e urxía ao Estado español a honrar ás súas vítimas, denunciando con firmeza «as múltiples e graves violacións» cometidas en España no período comprendido entre os anos 1939 e 1975. (https://elpais.com/diario/2006/03/18/espana/1142636420_850215.html). Até a data. Zapatero, o presidente de goberno que pasou a testemuña no escalafón socialista a Pedro Sánchez, foi incapaz de asumir o reto histórico que Europa demandaba, contentándose con bosquexar unha amortecida, limitada, infradotada, caduca e segregacionista Lei de Memoria Histórica.
A Pedro Sánchez acábaselle o tempo para demostrar que o seu «alerta antifascista» non é só un xesto propagandístico máis para consumo da súa inchada. A derradeira impostura.

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: