off
Economía, Estado, Opinión, Política — 14 Xaneiro, 2019 at 14:07

A Stasi española e a orixe mafiosa da “doutrina Botín”

por

Nen Os Soprano, nen Gomorra. Nen mesmo  un deses thrillers que nos ofrece Netflix para criar raíces na nosa poltrona. Basta co caso BBVA-Villarejo para coñecer a gravidez da merda con toda a súa pestilencia mafiosa. Mentres a boa xente esfórzase para chegar a fin de mes, sortear o desemprego inducido polos que mandan, conter a desfeita minutada das pensións ou acceder a un aluguer que non supoña un testamento vital, os clans imperantes libran unha nova batalla para repartirense o poder que sufragamos todos. Políticos, financeiros e xornalistas, o tres clans da histórica sarracina en disposición de combate para a arremetida final que terminarán pagando os abaixo asinantes.
A historia ten todos os ingredientes dun complot de Estado, polo Estado e para o Estado, que sempre son os mesmos. O elenco por orde de aparición en escena é este:
-Un goberno, o de José Luís Rodríguez Zapatero, e un partido, o PSOE, que manobra para dar un golpe de man e controlar un dos principais bancos do país e do mundo, o BBVA presidido polo aznarista Francisco González. Para iso utilizan como “cabaleiros brancos” a unha construtora, a Sacyr de Luís do Rivero, e ao maior competidor financeiro da entidade, o Banco Santander de Emilio Botín. Todo coordinado desde a propia Moncloa polo máximo responsable da súa oficina económica Miguel Sebastián, antigo xefe do gabinete de estudos do BBVA, e a vicepresidenta María Teresa Fernández de la Vega, na actualidade presidenta do Consello de Estado pola cota socialista. E a cargo dos efectos especiais, con obxectivo de maquillar o asalto mafioso ante a opinión pública, medios de comunicación afíns. Ou sexa, a opinión publicada, como El País e a cadea SER, e xornalistas especializados en información empresarial, da categoría dun Fernando González Urbaneja, coñecido profesional que levou a sección de economía do xornal nos seus inicios xunto con outros mesteres no negociado dos Albertos, Alberto Cortina e Alberto Alcocer, os “oligarcas da gabardina”.
-Un megabanco, o BBVA, froito da absorción a cara de can do antigo Banco de Bilbao Biscaia controlado pola familia Ybarra, da aristocracia vasca de Neguri, e Argentaria, a banca pública liderada por Francisco González, un dos brokers preferidos de José María Aznar, xunto con Cesar Alierta e Juan Villalonga, para muxir as firmas do Ibex 35 a favor dos intereses do Partido Popular. Neste emporio de diñeiro, corrupción e vendettas aterra en 2004 o hoxe famoso ex comisario José Manuel Villarejo e o seu equipo delituoso habitual. A súa misión: abortar o operativo dirixido polos fontaneiros de Moncloa e empresarios de cabeceira. Con diñeiros da dirección do BBVA e medios que só poden facilitar mandos da policía, non simples chupa-tintas, o axente encuberto habilitado polo ministro Corcuera púxose ao choio.
Esta sería unha das sínteses posibeis do relato de marras. Mas o substancial aniña nos deslumbramentos, alí onde a clareza é tan intensa que distorsiona a percepción das proporcións. Dun lado, o quen e como fixo posibel que se intervisen teléfonos de tantas e tan relevantes persoas, e cal foi a complicidade das compañías telefónicas neste butrón nas comunicacións privadas. Porque se iso aconeceu nesa escala, nada nos permite supor que non se fixese en máis ocasións conoutros ou semellantes fins. Existe un Estado panóptico que, a modo da Stasi do ditador romanés Ceausescu, ten fichada a media España? En segundo lugar, resulta crible que os titulares de Interior da época, Juan Antonio Alonso E Alfredo Pérez Rubalcaba, ignorasen as criminais andanzas de Villarejo e a mobilización de funcionarios e recursos públicos na trama? Cabe pensar que dentro do goberno socialista convivían bandos e bandas en conflito”
Non menos grave é outra “anomalía” que rexistran as polémicas conversacións agora filtradas. É a que se refire á señora De la Vega, número dous de Moncloa, prometendo ao emisario de Emilio Botín solucionar o problema das cesións de crédito en troca da súa axuda para a defenestración do presidente do BBVA. “Transmítelle que xa estamos a falar e que non haberá problemas [?] aínda que xa sabes como son nese ministerio”, afirma a vicepresidenta ao seu interlocutor, Ignacio Rupérez, xefe do servizo de estudos do Santander. Meu dito meu feito, o Supremo, sentencia 1045/2007, eximía a Botín de ser xulgado pola multimillonaria comercialización de cesións de crédito, un produto financeiro opaco ao fisco. Para iso, o Alto Tribunal tivo que retorcer a lexislación vixente, inventando que unha persoa non pode ser xulgada só coa acusación popular. Que era o caso, despois de que a acusación particular negociase a súa retirada co imputado e o fiscal fixese outro tanto seguindo o criterio político do goberno. Agora sabemos que a “doutrina botín” foi un cambalache de gánsteres e bankers e que aquel asoballamento do dereito patrocinou unha confluencia entre o PSOE e o Santander. O último día do seu mandato, Rodríguez Zapatero asinou o indulto de Alfredo Sáenz, conselleiro delegado do Banco Santander, condenado en firme polo Supremo. O goberno fixo uso do dereito de graza o 25 de novembro de 2011, estando xa en funcións. Por certo, Emilio Botín falecería súbitamente tres anos despois, en circunstancias aínda pouco transparentes.
A revelación do monumental hackeo de Villarejo e a súa tropa, contragolpe para o que contou coa colaboración nominada dalgúns xornalistas influentes, con toda a carga de profundidade que leva, pode non ser máis que un reclamo para esconder asuntos máis tenebrosos. E sería o último capítulo dunha estratexia para desactivar esas cuestións que o Estado profundo defende desde os sumidoiros. Refírome, entre outras pérolas, a esa acusación do ex comisario sobre a existencia dun arquivo “con case un millón de fichas individuais con datos persoais e privados de vicios e virtudes das persoas máis relevantes de España?, segundo a denuncia feita en carta recentemente enviada a Pedro Sánchez. O arquivo Jano ou CIC (Control Integral Central), no que existiría un sórdido e escuro apartado chamado “Control de Togas” adicado expresamente ao mundo xudicial. Anteriores exclusivas do “xornalismo de pesquisa” tipo as conversacións coa querida do rei emérito Juan Carlos I cumprirían así o labor de desacreditar á fonte ao mostralas como terreo ermo, dado a inmunidade da coroa. Na espionaxe a homes de negocios e altos cargos pagados polo ex banqueiro González, desde xaneiro gozando dunha xubilación de ouro, o propósito sería facerlle ver os infinitos riscos que corre ao imitar a Sansón derrubando as columnas do Templo.
Todo é posibel nese Triángulo das Bermudas en que se converteu a manuseada transición. Unha andrómena que estrutura o “amarrado e o e ben amarrado” da sociedade civil sobre unha tripla admonición: non políticos decentes, non banqueiros honestos, non prensa independente. E o demais virá dado. Hai daquela “correlación de debilidades”!

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: