off
Economía, Estado, Opinión, Política — 8 Novembro, 2018 at 10:17

O nunca máis de Pedro Sánchez

por

Até onte había unha única “operación tándem” en marcha. Era a dos sumidoiros do Estado e comprometía ao ex comisario Villarejo e ao seu socio El Gordo. Unha sorte de poli malo e poli bo, segundo o cristal mediático con que se mire. Mas agora existe outra nova “operación tándem” de semellante bipolaridade con dous poderes do Estado a escote. Iso é o que se deduce do “nunca máis!” do presidente de goberno na rolda de imprensa exprés sobre o imposto ás hipotecas. Só que aquí os conxurados chámanse Pedro Sánchez e Carlos Lesmes.
Dous gallopan xuntos. As varas do Tribunal Supremo e do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPX) e o xefe do Executivo socialista. Un derrogou o fallo da sección especializada en tributos do TS que interpretaba o artigo 29 da Lei Hipotecaria en favor do cliente. Todo para a banca. Como até a véspera desde que en 1995 o felipismo introducira o imposto de Actos Xurídicos Documentados (IAJD) para facer caixa. O outro, aparentando que emenda a un adversario e con todo amigo, salta á palestra anunciando que fará un decreto-lei para que “nunca máis” o suxeito pasivo recaia no hipotecado.
Resultado: tanto dá que dá o mesmo. Os grandes do sistema financeiro celebran o triunfo. É o seu particular “non nos moverán” no Ibex. Porque o de Lesmes & Sánchez persegue o mesmo obxectivo: que non haxa “nunca máis” retroactividade polas multimillonarias estafadelas. Ambos e dous respectaron xuntos o pautado da vergoñane nota oficial onde se xustificaba a revisión do fallo proscrito polo Pleno da Sala. Pola “enorme repercusión económica e social” da sentenza de referencia, dicía o papeliño. Quen perde por goleada é a Xustiza, cada vez vista con maior desconfianza polo cidadán. Nin é cega nin é o fiel da balanza.
Unha separación de poderes a paus. Se o de Lesmes e os seus palmeiros é un gol no noso propio cu, o de Sánchez é a versión peronista do guerrista Montesquieu morreu! Perpetrou outro Aquarius, boiante por fóra e emborcando por dentro. Dunha parte, co seu anuncio de decreto-lei ad hoc trata de gañarse ao oito millóns de hipotecados encabuxados, desactivando de paso as mobilizacións dun Unidos Podemos de canga baixa. E doutra, á vez que bota o cadeado a reclamacións ex ante contra a banca, salva ás Comunidades Autónomas, verdadeiras beneficiadas do tributo transferido, de dolorosos reintegros a gran escala.
Xa o prognosticou oportunamente a ministra de Facenda, María Jesús Montero, na mañá de autos. Mentres deliberaban os maxistrados do Supremo en conclave deixou caer que o montante total en litixio alcanzaba a bonita cifra de 5.000 millóns de euros, grosso modo. Un aviso a navegantes. Especialmente cando o goberno con máis mulleres do mundo pode verse abocado a repetir, no decisivo ano electoral do 2019, o mesmo orzamento do PP (“antisocial”, segundo Sánchez na oposición) que asumiu tras o triunfo da moción de censura. Por non falar das negativas consecuencias sobre o nivel de déficit e débeda convido con Bruxelas que tal dispendio sobrevindo provocaría. Polo demais, a futuros a banca repercutirá o imposto no total do “crédito” hipotecario, porque a adquisición dunha vivenda é un ben semielástico, pertence ao grupo cuxa demanda non se frea coa subida do prezo.
É o que ten a ofuscada razón de Estado. Nunca descobre as súas verdadeiras intencións coa banca. Onte inventou a doutrina Botín, co epílogo do indulto ao seu número dous e conselleiro delegado do Santander, Alfredo Sáez. E hoxe, ao virar a esquina do gran rescate, proclama un “nunca máis” en tándem para que xamais se lle pida contas polo herdo recibido.

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: