off
Economía, Estado, Globalización, Opinión, Politica internacional — 15 Setembro, 2018 at 07:57

Nós os asasinos

por

"Son bombas guiadas por laser, sen efeitos colaterais.
Elas acertan o alvo con extraordinária precisión "
(Josep Borrell, Ministro dos Negócios Estranxeiros)

“Ao santo que non está presente, vela non se acende”. Esa poderia ser a expresión, un tanto groseira en sua formulación, de dominación na sociedade actual. As persoas delegan os representantes (chefes, xerentes, políticos e outros profisionais) e lavan as maos sen se envolver. Eles són irresponsábeis, literalmente. Un lanzamento que sempre permite estar a velas vir. Na exixencia do desfrute de dereitos e desconfianza na asunción de obrigas. Relación unilateral, do superior ao inferior, do cliente ao cliente, coa que a construción social da realidade é proxetada. A meio camiño entre a servidume voluntária e a debida obediencia. No civil e militar.
À medida que brincan coa exumación da múmia do Franco ( “un paso histórico”, segundo o presidente Sánchez), o Goberno coroa o pódio da infamia. Iso aconteceu na quinta-feira, 13 de setembro, cando o Executivo Socialista ratificou a venda de 400 míseis de precisión a laser para a Arábia Saudita. A tirania feudal que lidera unha coalición internacional na guerra do Iemen, descrita pola ONU como a maior catástrofe humanitária presente. E tudo iso despois que o ministro da Defensa, Xustiza do Supremo Tribunal em licenza Margarita Robles, amagara de rescindir o contrato asinado pelo PP no início de 2015 (até entón non tiña intensificado o conflito) e os traballadores de Navantia encenado manifestaciónns para impedir que Riad cancelase a construción de 5 corvetas para a Mariña daquele país.
Foi certamente unha data memorábel. Porque nunca antes nosa indústria militar tivera  tal entusiasta apoio dos traballadores do sector. E ainda menos dos líderes políticos da esquerda alternativa. Porque que representan os cartaces “Mais carga de traballo” con que os traballadores que aflixen o goberno para arranxar o arsenal mortal e o argumento do alcalde de Cádiz  de Podemos, Kichi, sobre “o dilema é a fabricaçión de armas ou comer.”  O morto á mortalla e o vivo á fogaza! Són os efeitos da existencia representada que cultivamos. Embora tais actitudes semellan o camiño para o fascismo de baixa intensidade que xurde entre aqueles de abaixo. Ou hai moita diferenza entre esa vida macabra da miséria allea e o discurso xenófobo do “nós primeiro” que triunfa na Europa?
Imoral, indecente, nauseante, se encaixa en todos os cualificadores mais difíceis, mas nengún é mais apropriado que o criminoso para descreber o que aconteceu. Usando a razón mercantil para resolver unha cuestión de Estado que viola os dereitos humanos coa ousadia da sedicente esquerda no poder, elimina calquer indício de credibilidade democrática. Como o diretor da ONG Intermón Oxfam di que “non pode permitir que as armas que poden ser usadas nun pais  millón de casos de cólera e à beira da fame, onde tres de cada catro iemenitas precisan de axuda humanitária para cobrir as necesidades básicas, nunha crise exacerbada polo blocaxe naval e aérea “(a énfase é miña). Iso é precisamente o que permitirá que o goberno socialista en nome de todos os españois que se aproveitan da opinión pública considerou “paso histórico” de enviar os restos do ditador para gargarejar.
Uma espécie de trompe l’oeil em que historicamente o PSOE mostrou lidar com a perícia do asasino contratado. Pacifista de portas do lado de fora e belicista até as cachas, a festa novamente no goberno estendeu as bases norte-americanas em solo espanhol; consumaram a entrada na OTAN con aquele referendo complicado (o único permitido até hoxe) de memória infeliz; deu un secretário xeral a esa alianza militar na figura do ex-ministro da Educación Javier Solana; concedeu a sede de Rota para o Pentágono ficara alá a sede dos Escudos Anti-míseis (sen consultar o pobo, por meio do 135) como unha despedida da etapa Zapatero; e agora Sánchez retificou para aumentar nosa contribuición às despesas da OTAN exixidas por Trump, apesar de a España ser o segundo maior contribuinte para misións militares no exterior. Do felipismo ao pedrismo o complexo militar-industrial-tecnolóxico español tivo nos gobernos socialistas seu principal benfeitor. Embora, como agora está acontecendo coa a venda de arsenais para Riad, limite os mínimos éticos e legais.
Devorados pola razón de Estado, nós non vimos a saber o que a Ministra Robles estaba a referir cando ela alegou “irregularidades” na expedición mortal.. Posibelmente a iso poderia violar a lei 53/2007, de 28 de decembro, que no seu artigo 8 nega este tipo de autorizaçcións “cando houber sinais racionais de que o material de defensa, outros materiais ou produtos e tecnoloxias de dupla utilización pode ser usado para accións que perturban a paz, a estabilidade ou a seguranza nun nível global ou rexional, pode exacerbar as tensións ou conflitos latentes, eles poden ser usados ​​contrariando o debido respeito e dignidade inherente ao ser humano para fins de represión interna ou en situaxións de represión aos dereitos humanos “. Talvez tamén porque houbese un precedente para apreender, cando en febreiro de 2011, as licenzas para a venda de armas e equipamentos militares à Líbia foran negadas. Embora a história tem mostrado que Gaddafi non era “un de nós”, encanto xeques sauditas  son mao na luva coa monarquia borbónica. Todo iso antes do silencio da maior parte do espectro parlamentar envolvido no corta-fogo dos masters e o tocomocho da transferencia da múmia fedendo. Porque o efeito Kichi, com sua “nión alternativa”, foi emulado diferido por seus chefes no Villa e Corte. Non se sabe se foi por non estar indisposta cos traballadores de Navantia ou porque as contradicións son pagas. Ainda que agora se declara “pacifista e anti-militarista” o ex-JEMAD Julio Rodriguez, o favorito en todas as quinielas do secretário-xeral Pablo Iglesias, foi entre 2006 e 2008, o Director Xeral do Armamento e Material do Ministério da Defensa (DGAM). E certamente ese currículo é o que o Departamento de Estado dos EUA ofereceu as garantias máximas de sua persoa, conforme revelado polas mensaxes secredas descriptografadas na altura polo Wikileaks. Nesta cuestión o amarrado e ben amarrado adiciona e segue. Na década de oitenta estábamos contribuintes líquidos para o extermínio do pobo curdo no Iraque fornecendo gas mostarda Bombas Explosivas de Air Combustibel (BEAC) ao daquela amigo do Ocidente Saddam Husein, e hoxe procurando merecimento para  repetir fazaña  bélica cos iemenitas. Temos que viver de algo! Dito isto é fácil baixar nosa raiba nas autoridades que toleran e facilitan eses abusos aos dereitos humanos sen o noso consentimento. Mas é uma cortina de fumaza. A responsabilidade non permanece mais no limiar de nosas consciencias. Iso as infecta. Aplaudimos as equipes de futebol patrocinadas polos matadouros (Fly Emirates / Qatar Airways); Nós mercamos xornais cuxos accionistas son mercadores da morte (o país con fundos Qatari e sua participación no francês Le Monde financiados polo Grupo Lagardère, xigante negócio de armas do mundo); temos nosa folla de pagamento e poupanza en bancos asociados à indústria militar (especialmente Santander); oferecemos impunidade legal, política e meios de comunicación para un rei emérito que rebordela comisións da família real saudita, e para completar o noso especial “Viva a morte!”, dizemos que a única maneira digna de traballo é a fabricación de armas de destruición en masa contra inocentes.Non temos como escapar. Estamos no final do intervalo. Fora de disfarces. Por mais que xoguemos a responsabilidade, acabaremos  esmagando. Ainda que afirmemos que obedecemos ordens (como os nacistas a pé) e que vamos ao choio. Non escudemos en que non sabemos Que facer. Se non dicermos NON. Mesmo se non verbalizarmos “NON no noso nome”. Se non nos plantamos. Se non sairmos para a rua para impedi-lo, como por exemplo coas pensións … nós mesmos, si: tamén nós seremos asasinos.

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: