off
Estado, Movementos sociais, Opinión, Política — 30 Xullo, 2018 at 16:44

Custódia compartillada e razón de corte

por

“O Estado é unha idea […] só existe porque é pensado”
(George Burdeau)

O PSOE do “Nós somos a esquerda” liderada por Pedro Sánchez plantou seus membros de moción de censura e surxiu co PP “aznarista” de Pablo Casado e Ciudadanos. Tres na liña para cortar unha comisión de pescuda parlamentar sobre os negócios do emérito Rei Xan Carlos I. A  “a razón de estado» decimonónica en favor do Bourbon restaurado pola ditadura, mais unha vez prevalece sobre a protección dos dereitos fundamentais. Esta é a pequena história de por que nos domínios da corrupción que afectan a Coroa o sol nunca se separa.
O rexime de 78 non é unha democracia integral ou permanente. Sua lexitimidade é pendular e arbitrária. Depende do operador político que conduce. Unha consecuencia direta de sua constitución híbrida. Parcialmente inspirada polo princípio democrático (un por todos) e  noutras partes do princípio monárquico (todos por un). De un lado, o franquista “atado e ben atado”, que nomeou un chefe de Estado como rei na persoa do Bourbon de sua corda (escollido en 1975, antidemocrático e pré-constitucional). E, por outro, o pulo errático dos partidos de oposició que buscaban a mudanza e concordaran en retomar. Ambas as traxetórias foran encontradas na terra de ninguém do consenso por trás. Un lado que desconsidera o fratricida “non voltar ao paseo” escusa, e enviando-o xustificando sua claudicacion co argumento non menos peregrino da “correlación de fraquezas”. A acumulación orixinal
Iso en teoria. Porque na prática o princípio monárquico prevaleceu sobre o princípio democrático no deseño feito para montar a transición imprevisíbel dunha ditadura para unha democracia. O Soberano imputado foi o árbitro insubstituíbel que competiu en decidir o sinal da xogada nos momentos cruciais da partida. Daí a Constitución española é unha constitución intervencionada, confiscada, borboneada. Mesmo esfregando o ridículo e a incongruencia. Asin, o artigo 14 que garante a igualdade dos españois perante a lei sen que “calquer discriminación poida prevalecer” é relativizado e cuestionado polo artigo machista 57, ponto 1, que privilexia o home sobre a muller na liña sucesória do home. Proba do seu caráter auto-referencial e non representativo.
Non que falte a clásica separación de poderes, mas todos eses poderes son, en última análise, un destilado da causa monárquica. E isto é porque está en seu texto. A partir do momento en que o rei, persoa afecta de imunidade política e legal nunha base de vida (Art. 56.3 CE), é o chefe do Estado, e esa mesma irresponsabilidade asumida pode ser transmitida en herdanza (como inmóbeis) Para seus descendentes, toda a alegada arquitetura democrática interna é dividida. E se iso non abondara, ese Ser Supremo, que na história oficial reina mas non goberna, ocupa a sede das Forzas Armadas (Art. 62, CE). Outro caudillo a divinis.
Con esa escala de valores, o resultado é unha concentración de poder no detentor dunha monarquia (Art.1,3 EC) nunca endosada en referendo polo verdadeiro pobo soberano, inserida nunha constitución que iluminou a vida social sen nascimento constituinte. Desta forma, a unidade da nación, cuxa “indisolubilidade” (Art. 2 CE) se refere à tutela dos Exércitos (Art. 8º CE), é confinada como unha exclusiva e exclusiva prerrogativa do monarca. Só iso significa que a demanda por autoxestión dunha parte do pobo catalá e o pedido de inquérito parlamentar aos negócios offshore do rei  chocaran contra o sagrado de sua divindade. A custódia compartillada sobre a monarquia exercida históricamente polo PP e polo PSOE, agora coa asistencia de Ciudadanos, impede que a racionalidade se abra ao pensamento máxico que condiciona noso status quo.
Desta forma, a Constitución estritamente considerada institucionaliza unha limitación de poder para a cidadania e, ao mesmo tempo, un poder ilimitado para o rei. Unha constitución de suma cero? A soberania do pobo español, un bastión de toda lexitimidade, concede sua posición ao soberano, e no seu nome a toda a sua liñaxe augusta. O cadrado do círculo. Iso é o que todos os constitucionalistas saben, mas a grande maioria concede que a realidade non estrague sua bela história da corte. Apenas alguns bandidos ousan recuperar a “delincuencia desta monarquia” coa que Ortega y Gasset invadira a sociedade espanhola de 1930 a partir das páxinas do xornal El Sol. A monarquia e a democracia asumen unha imposibilidade xurídica e política que apenas se conxuga en unísono para validar intereses desfavorabeis. Esta é a tese defendida polo profesor de Dereito Constitucionais Carlos de Cabo na sua aposta republicana. “É un parco rexistro histórico “, dixo ele durante unha conferencia na Universidade de Alacant. En seguida, adicionando toda a lóxica “e, portanto, non debe mesmo submetido a un referendo» .Xa que restaurado no rexime de 78 non suporta apenas un produto tóxicomas tamén é representado por un diñeiro real quinqui. Unha “avida dollars”, como Breton, cualificaba Dalí pola sua mentalidade usurária. A diferenza é que o xenio de Port-Lligat poderia pagar sen viciño sablear, encanto a fortuna de Xan Carlos ten trazas de provir de falcatruadas a eito.Será dito que no fundo non deixa de ser um priviléxio adicionado ao seu status como intocábel. Mas debe un pobo que finxe ser democrático ollar para o outro lado cando o dereito da pernada reina a partir do topo? Se non te respeitas , ninguén vai te respeitar. É por iso que os anxos da guarda do bipartidarismo estan cobrindo os erros reais é incompatíbel cun Estado de Direito. Un latrocínio soberano, di Ortega no famoso artigo:<< O Estado tradicional, é dicir, a Monarquía, vén formando unha variedade de ideas sobre a forma de ser dos españois. Pénsase, por exemplo, que pertencen moralmente á familia dos ovinos, que en política son mansiños e traballadores, que o aturan e sofren todo sen cuestionarse, que non teñen sentido de deberes civís, que son informais, quen nas cuestións da lei e, en xeral, públicas, teñen unha epiderme córnea >

E embora teña sido case un século desde que o filósofo fixo o retrato robot “erro Berenguer,” o estigma de asuntos debe persistir vista impenitente duopólio guarda compartillada exerce sobre a dinastía do emérito Rei e sua extensa e cleptomaníaco rebaño. Co seu cínico xogo de patriotas, a quendismo de PP e PSOE pretende levantar unha barraxe artificial para represar o desconforto de persoas em tal descaramento. Non vai ser que as persoas espertar de sua letarxia e pode pensar de volta aos trillos: cando ele gañou as eleicións municipais de 1931 unha amálgama de partidos anti-monarquia causando a chegada do segundo República.En poucas palabras. Rexime 18 de xullo en 1978 bateu a monarquia dos Bourbon na sociedade española arrastado da fonte batismal défice democrático ranzoso, e sofre das prerrogativas afiadas que todo o sistema verdadeiramente constitucional (Jellinek, Kelsen, etc.) debem acompañar, como a racionalidade e o estado de direito (unha hierarquia de regras producidas a partir das demostracións de conformidade xeral). Asin determinado, e dado seu caráter de “obediencia debida”, poderiase dicer que o rei é un imposto mais “imposto” aos españois. Apenas ilegal para confiscacion, que son as contribucións expresamente proibidas na Constitución (artigo 31 C.E.). Alén de non “contribuiren para sustentar a despesa pública” dita como sen reservas.Toda esa pirotecnia usada para puxar a múmia de Franco do Vale dos Caídos permanece saudações quando se trata de dobrar seu herdeiro político para esconder o negócio fedido de Zarzuela. Os mortos para o buraco e o vivo para o coque. Se, como di o sociólogo francés Burdeau na apresentación, un Estado existe apenas porque é pensado, un rei nunha democracia só existe en contos de fadas. Ou na nosa cara distopia de todos os dias. Desa poeira (Corinna, Marta Gayá, Barbara Rey, Olghina de Robilant e outras extras)  estas lamas (constitucionais).

Deixar unha resposta

— required *

— required *

off
A %d blogueros les gusta esto: