off
Politica internacional — 16 Xullo, 2018 at 07:25

A Coroa como unha organización criminosa lucrativa

por
Cando as palabras perden o seu significado o pobo perde a súa liberdade
(Confucio)

Se todos o que insinuou a actual ministra de Xustiza fose verdade, é dicir, se houbese vontade política de levalo a efecto, significaría que por primeira vez en corenta anos podería iniciarse o proceso de desconexión co famoso “atado e ben atado” da transición. Lembrar, como fixo Dores Delgado con toda a autoridade que se supón ao seu rango, que o Rei (emérito) Juan Carlos I de Borbón esta “aforado mas non ten inviolabilidade”, e que o goberno pode “anular as sentenzas do franquismo”, é tanto como incitar a cuestionar a monarquía reinstaurada por aquel “Caudillo de España pola graza de Deus”, que dicían as moedas de curso legal.
Con todo, sen quitar un chisco de mérito á expectativa, persisten dúbidas razoables para crer que o verbalizado en sede parlamentaria pola ministra teña o percorrido sancionador que nun Estado de Dereito merecería. Primeiro, porque durante os anos en que o PSOE estivo no poder nunca tentou rectificar o claudicado no pacto secreto da transición. Ao contrario, foi o Felipe González quen máis comulgou co xefe de Estado designado por Franco. Falarán diso os seus arquivos tan teimosamente expurgados de calquera materia espiñosa tipo GAL, 23-F, Filesa, etc.? De aí a incredulidade, e máis cando no recente 39 Congreso, con Pedro Sánchez xa elixido secretario xeral, o PSOE tombou un relatorio das mocidades socialistas para limitar a irresponsabilidade real aos actos políticos. Volvendo sobre os seus pasos, xa que en 2014 abstívose na votación para conceder aforamento ao Rei emérito tras a súa forzada abdicación en favor do seu fillo Felipe V.

CC BY 3.0 Sin Permiso

Alén diso hai outras razóns de peso para considerar ambas as propostas no capítulo da pirotecnia utilizada por Pedro Sánchez para xustificar o slogan “somos a esquerda” con que parapetou o seu regreso a Ferraz. Ou sexa, que só sexan pronunciamentos declarativos, sen efectos xurídicos contantes e sonantes. No referente aos xuízos da ditadura, porque significaría espir a barbarie fundacional dun réxime que casou a xurisprudencia criminal do franquismo coa nova planta da vixente democracia. E iso suporía, sequera sexa a nivel de rexeitamento social, illar a cuantos colaboraron con esa ignominia. Xuíces, fiscais, policías e altos cargos que logo, en boa medida, foron amnistiados polo trágaa da chamada esquerda do consenso. Casos como o dirixente falanxista Rodolfo Martín Villa, máis tarde presidente de Sogecable e tertuliano da SER, e Diego Córdoba, ex maxistrado do Tribunal de Orde Pública (TOP) e a continuación xefe da asesoría do diario EL País, son só dous apuntamentos dunha saga interminable.
De padrón semellante é o do Rei Emérito, arromban de voos altos às custas do diñeiro de todos os españois, que novamente aparece na imundície crónica onde eles resgatan gangsteres, oligarcas, manipuladores, carteiristas e o resto. Se en contra do que informa o artigo 56 da Constitución, o anterior Xefe do Estado e das Forzas Armadas (ambas as prebendas outorga a norma suprema ao monarca en persoal) fose un aforado máis, poderiamos verlle no banco xudicial como xa ocorreu coa súa filla a infanta Elena, ou no cárcere ao estilo Urdangarin. O quid da cuestión está en calibrar ata onde ampara ese precepto as súas idas e vindas, e a blindaxe que reciba das forzas políticas do “patriotismo constitucional”.
Unha lectura estrita do mesmo enunciado implicaría que a inviolabilidade unicamente cobre os actos que o Rei realiza no exercicio do seu cargo. De ser así, cabería levarlle ante o Tribunal Supremo para responder dese presunto e reiterado latrocinio que diversas personalidades e documentos sinalan. Ainda que para iso precísase vontade política por parte do Executivo e da variada maioría parlamentaria que levantou a Sánchez á Moncloa. Virtude que ata agora nen os gobernos do PP nen os do PSOE practicaron. O normal foi estender un manto de impunidade sobre as accións do monarca fosen da fasquía que fosen. E nestes momentos, cabe que suceda outro tanto forzando a letra e o espírito da norma suprema. Como Juan Palomo.
Existen antecedentes dese proceder cortesán. O último e máis escandaloso foi o caso Noos, sumario onde consta unha peza secreta, que dorme o soño dos xustos, cos e-mails cruzados entre a Coroa e os responsables da andrómena montada para succionar diñeiro das institucións co aval da Casa Real. Como recoñecería expresamente o propio Iñaki Urdangarin ao declarar na vista que non daba un paso sen que o coñecese o secretario das infantas Carlos García Revenga. O mesmo e heroico xuíz Castro xa deixou ver nunha recente entrevista televisada que por imperativo legal tivo que limitar as súas investigacións a aquelas persoas que non estaban acollidas ao sagrado da inviolabilidade. Circunstancias que adquiren novos bríos ante as gravísimas revelacións da última querida do Rei Emérito, a princesa Corinna, no sentido de que detrás da trama e coroándoa estaba o rei da mordida.
Se de verdade quixésese sentar as bases dun novo tempo democrático que acabe coa corrupción sistémica, as novas autoridades deberían instar á fiscalía para que faga caer todo o peso da lei sobre a Coroa e os seus mariachis. E non mirar para outro lado, como fixeron as precedentes. Porque aínda que é certo que as falcatruadas agora denunciadas corresponden á súa etapa operativa como Xefe de Estado, tamén o é que se refiren a *chanchullos privados. Salvo que nos aceptemos con Mandeville aquilo de que os vicios privados producen virtudes públicas.
Tirar da manta leva tamén unha esixencia de responsabilidades sobre quen usaron as institucións coma se fosen un corralito da Casa Real. Ante todo o Centro Nacional de Intelixencia (CNI) e o seu director Félix Sanz Roldán, ao que diversas fontes sinalan como o matón encargado de presionar á denunciante para manter a recado a trama de intereses e negocios inconfesables de Xan Carlos I. Neste sentido, e en contra do que cabería interpretar das manifestacións da ministra de Xustiza, o primeiro que fixo a súa homóloga Margarita Robles nada máis aterrar no ministerio de Defensa foi confirmar no seu posto ao xefe dos espías.
Voltamos, entón, onde costumábamos. Até hoxe, e dada a seriedade e persistencia das acusacións, nada mais do que o coordenador federal de Izquierda Unida (IU) Alberto Garzón levantou a voz para pedir que o CNI e a Defesa informem ao Congreso sobre os feitos publicados e que o Tesouro Investigue a orixedas contas suízas en nome do rei e de seus testa de ferro. Da vontade política dependerá que outra vez se impoña o statu quo ou se emprendan accións para perseguir a corrupción no niño da aguia. Mesmo, coa reforma do código penal de 2015 na man, e tendo en conta de que as sospeitas alcanzan a varios membros da Familia Real e á súa máis directa contorna (aí está a rede Gao Ping, con tres Orleans, curmás do Rei, imputadas), cabería asemellar a Coroa a unha “organización criminal”. Aínda que sexa a título lucrativo, de confirmarse todos os extremos estariamos ante unha “agrupación formada por máis de dúas persoas con carácter estable ou por tempo indefinido que de maneira concertada e coordinada repártense diversas tarefas ou funcións co fin de cometer delitos”. A princesa Corinna non é mais unha. Durante o seu catro anos de romance con Xan Carlos aloxouse a corpo de rei no exclusivo chalé La Angorrilla, unha residencia pertencente ao recinto do Pardo con acceso directo e discreto desde o pròprio palacio da Zarzuela.
Aínda que todo indica que o xesto da ministra Salvador é outro exercicio demagóxico máis. Como porfiar que non se aumentará a cota de participación na OTAN e acto seguido facer exactamente o contrario. Haberá que ver o que dá de si o simulacro da titular de Xustiza, ainda que de momento a ocurrente portavoz do goberno, Isabel Celaá, actuou de servicial devasa. Na rolda de prensa posterior ao consello de ministros reaxiu prexulgando que as incriminadoras grabacións “son antigas e, por tanto, nen as temos en conta”. O infantil desmarque incluía ademais unha coda igualmente desvergoada: o anuncio de que Facenda non publicará a identidade dos beneficiados pola amnistía fiscal de Montoro, como solemnemente prometera Pedro Sánchez desde a oposición. Desta maneira o pobo soberano quedará sen saber se, como denuncia Corinna nas explosivas conversacións, o Rei e a súa farturenta comitiva da estafa piramidal estaban ben representado na listaxe dos inominábeis
Atado e ben atado = Razón de Estado = Principio monárquico.

(Nota. Este artigo publicouse no blogue EL Salto)

Deixar unha resposta

— required *

— required *

off
A %d blogueros les gusta esto: