off
Estado, Movementos sociais, Opinión, Política — 2 Xuño, 2018 at 06:07

Pedro Sánchez ou a eixomonía

por

Un elefante se balanzaba nunha tea de araña...”
(canción infantil)

A história é escrita polos vencedores e Pedro Sanchez xa ten as manchetes emolduradas. En menos dunha semana  resuscitou e con ele seus mais fiéis apóstolos. Todo grazas a unha hexemonia “recosida” sobre un triplo eixo: o ideolóxico, o hidráulico e o xeométrico. Co ideolóxico, aproveitando o aguaceiro da Gürtel, fixo do lema “somos a esquerda” como algo mais do que unha reivindicación de publicidade. Por meio da hidráulica, ao conseguir sair do fundo do pozo en que colocaran as urnas para coroar o ucmio, apropriase do halo invictus que as pesrsoas dan aos temerários. E, coa xeométrica, ao unir o confesionalismo centralista de 155 ao apoio plurinacional da soberania e da independencia, nun único esforzo,  encadra o círculo centro-periferia. O secretário xeral do PSOE ten montado o tigre da moción de censura a forza de “eixomonía” sen experimentar o xardin de infancia gramsciano nen  o querer.

Unha espécie de triangulo de fortuna que, no entanto, beneficiase de outro triplo eixo herdado do defenestrado Mariano Rajoy. Porque xunto á presidencia do goberno da España recebe un orzamento herdado do PP que Sánchez demonizou case até a véspera, e que agora ten usado como dote para sua alianza decisiva co PNB; capitaliza o desarmamento operacional imediato do artigo 155 contra os nacionalistas cataláns que concederan seu voto; e presupón un ciclo económico que progride de forma adecuada (un PIB acima da média da UE e unha melloria relativa do desemprego, investimento, défice, diferencial de débeda, exportacións, turismo, etc.). Embora o xogo económico poida ser distorcido se os ventos da cauda diminuíren, a conta do petróleo continua a aumentar e o cisma protecionista com os Estados Unidos se aprofunda.

En calquer caso, Sanchez ten o BOE e espazo para manobrar algunha alegria despois de sair do túnel da irrelevancia. Abondaría  unha bateria de medidas que lembrarian o primeiro termo virtuoso de José Luis Rodríguez Zapatero. Cuestións como reverter a contra-reforma traballista e previdenciária do PP (non as do PSOE, é claro); revogar a “lei da mordaza” (xa no proceso lexislativo); avanzar na plena legalización da eutanásia sen eufemismos; reimplantar a saúde universal  sen co-pagamento; acabar coa comercialización de estudos universitários; e lanzar unha radiotelevisión pública verdadeiramente independente e de calidade que non sexa o cinturón de transmisión do partido no poder. Alavancas de todo o que pode fornecer ao sanchista PSOE crédito suficiente para que a sentenza dos ERE, para incriminar Chaves, Griñán e outras famílias, non sexa valorizado como o maior caso de corrupción que é. Novas tarefas, como repensar as relacións  co Vaticano e acabar co financiamento público da educación relixiosa e sexista, xa son outra cuestión.

Com todos estes truques na manga, Sanchez recuperaria posicións até as  eleicións europeas, autonómicas e locais de 2019  e privaria a Ciudadanos de a demoscópica pose de líder da oposición que previu as pesquisas até hai duas semanas. Mas todo iso depende do fio da araña en que o procés balancea. Se Torra está chateado e relanza, deixando a “anomalía” concordataria coa que fora revestido ultimamente, Pedro Sanchez estaria no compromiso de se tornar un segundo Torquemada e recuperar a 155 con todo o seu arsenal reacionário. Tamén pode acontecer que o ocupante actual da Generalitat sofra o barrido da CUP, causando efeitos semellantes aos de Ferraz. Na seringa de sindicalistas e soberania sobre o cal se destaca a “era Sanchez” a presenza de independentes no goberno como un xesto de abertura à sociedade, e o bon traballo de políticos como Odon Elorza e Margarita Robles con fio direto en Vitória,  serán a chave para marcar a xornada “exemplar” que agora é inaugurada. Un estado de boa esperanza que terá como parteira gananciosa do império midiático “Casa Roures” e como unha negación ao declínio do grupo Prisa, o mesmo que nun editorial descrebeu Pedro Sanchez como “idiota sen escrúpulos”. Aliás, quen tamén deu a nota foi a equipe parlamentar de Unidos Podemos. Fora deste coral “PP, PSOE, a mesma merda é” na sua fase ativista. Xa pasou na sua actual papel institucional a gritar “Si, nós podemos” para celebrar a vitória socialista. A mesma formación política que no seu período monclovita impúxo a reforma do artigo 135 da Constitución, perpetrou as primeiras reformas regresivas do mercado de traballo e do sistema público de pensións, e apoiou docilmente a aplicação do 155 para combater o direito de decidir dos cidadáns catalás.

Deixar unha resposta

— required *

— required *

off
A %d blogueros les gusta esto: