off
Movementos sociais, Opinión, Política — 19 Maio, 2018 at 08:44

Babecadas, nen unha, Pablo: da anécdota á categoría

por

Hai unha post-verdade oficial e recorrente. A dos de arriba, a dos propagandistas. Grandes corporacións ou Estados que fan opinión ao seu favor ou contra os seus adversarios, independentemente de que sexan meros enganos ben deseñados. Contra iso estamos máis ou menos vacinados. De toda a vida, os poderosos apañaran desinformación e publicidade para enganar ás persoas. Trátase de que consumamos, votemos e paguemos os impostos sen retruques. Na lóxica da servidume voluntaria. Non ocorre igual cando a post-verdade vén de abaixo, de “un dos nosos”, da “casa común”. Entón o normal adoita ser tirar balóns fóra, mirar para outro lado, por aquela babecada de non facer o xogo ao inimigo. Estúpida consigna utilizada para encubrir ese estado de graza sen data de caducidade que parece acompañar á falsaria esquerda. Sobre todo activada cando a apañan co carriño dos xeados. Termos como “intoxicación” e expresións do tipo “campaña de desprestixio” son algúns dos reclamos manexados para quitarse de encima o marrón e seguir coma se tal cousa. Se non se bota man da basta comparación (“e eles máis”) para resolver a conversación cando os feitos son teimudos. Antigamente a isto chamábano agitprop.
É o que vénde ocorrer coa “exclusiva” sobre o novo fogar das parella Iglesias-Montero, un casoplón de 268 metros de superficie situado unha das zonas exclusivas da serra madrileña, que soporta unha hipoteca bancaria de case 540.000 euros a pagar en 30 anos a un interese moi vantaxoso (a media actual en España é de 120.000 euros en 24 anos). A noticia só sería unha murmuración máis do capítulo de ecos de sociedade e do amarelismo xornalístico senón fóra pola transcendencia pública dos seus titulares, o secretario xeral e a portavoz parlamentario de Podemos, o partido anticasta por excelencia. A tribuna dos máis desfavorecidos, os mozos pillados na burbulla do tixolo (“casas sen xente, xente sen casas”), os activistas da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) ou os damnificados das preferentes pola cobiza das entidades financeiras. A todo iso e arredores os dirixentes podemitas acaban de dicirlles “non vos representamos”. Pasaron a formaren parte desa selecta jet society que ten a inmensa fortuna, en só catro anos de exercicio político, de brincar dun vivir de aluguer nun modesto piso de Vallecas a instalarse nunha espléndida leira con piscina, casa de invitados e zona de confort de 2.000 metros cadrados. Iso si, “para vivir, non para especular”.
Diñeiro público a catro mans (en maior medida) con rendementos que xa quixese para si un deses habelenciosos dos negocios voitres que Robespierre-Iglesias adoita tirotear en momentos de exaltación vindicativa. Por moitoque algúns dos voceiros de Podemos afirmen que non hai que tirar as cousas do couzón. Como o secretario de Organización Pablo Echenique (“é o normal, o que moitas familias fixeran”), multado pola Inspección de Traballo e Seguridade por ter un asistente persoal sen contrato (ben como asalariado ou como autónomo). Ou Juan Carlos Moedeiro, que tira de ironía vitimista: “Os insensatos pagarán por toda a vida unha eltra de 500 euros en lugar de ir á renda e pagar 1.000. Malditos vermellos que non vivem debaixo dunha ponte. Eles van acabar querendo estudar na universidade “. Trola piadosa que o seu amigo Pablo encargouse de desmentir a seguir. Os xefes de Podemos teñen que apoucar 1.600 euros mensuais de hipoteca, dúas veces o salario mínimo e case tres da pensión meia de xubilación. Babecadas, nen unha, Monedero.
Certo que ao pintoresco fundador de Podemos, agora na reserva táctica, tamén lle parecía lóxico ter unha mercantil para facturar traballos a gobernos latinoamericanos sen tributar por IRPF (ele fixo iso por sociedades, como todos os linces da fuxidela) e de paso infrinxir a Lei de Incompatibilidades que rexe na Universidade onde profesa. O que lle valeu unha multa de Facenda de 200.000 euros e unha suspensión de emprego e soldo de 6 meses pola Complutense. Anécdota ou categoría? O primeiro, claro, se fose un caso illado, ou dous. Unha andoriña non fai verán. Pero é moito máis delicado se os signos de desvergoña e impostura (andese quente, riase a xente) pasan a formar parte da paisaxe cotiá da marca Podemos. Nesa saga temos o antecedente de Tanía Sánchez, terceira en discordia do ticket de Podemos para a Comunidade. Que sendo concelleira de Rivas por EU outorgaba importantes e reiteradas subvencións a empresas do seu irmán, sen ao parecer sabelo, aínda que a familia Sánchez adoitaba verse todos os días á hora do xantar. Ou o caso de Íñigo Errejón, cabeza de lista na mesma candidatura que hoxe xa fala de entenderse con “o Ibex 35” de Rivera, e o seu contrato de investigación da universidade de Málaga para realizar un estudo sobre a vivenda en Andalucía, con privilexios similares aos do master-full de Cifuentes. Tamén está a inaudita pantomima do ex Xefe do Estado Maior da Defensa, Julio Rodríguez, o mando militar que tras ser fichado polo pablismo proclamaba sentirse antimilitarista e pacifista.
Actitudes todas elas que crean tendencia. E é  precisamente aí onde a cuestión apañaba unha dimensión política relevante. Descartado o eixo dereita-esquerda, que aínda que cada vez máis esvaido aínda servía para diferenciarmos clases, actitudes, sensibilidades e mentalidades en conflito, instalouse como “nova política” o “trágala” mecanicista arriba-abaixo, cuxo obxectivo-diana é alcanzar o poder sen mirar a quen. Iso significa descartar a coherencia democrática e a ética política como valores. Impondo de paso a mensaxe populista dunha deshumanización cuxos estragos son as cada vez máis variadas e letais formas de corrupción.
Abonda ver ao propio Pablo Iglesias facendo compatibel (é legal porque o Congreso o permite) a súa función como representante político de esquerdas con producir, dirixir e presentar un programa de entrevistas nunha emisora televisa patrocinada polo réxime de Irán, un Estado teocrático, sanguinario e homófobo, continuamente denunciado por Amnistía Internacional pola bárbara represión a mulleres transgresoras e homosexuais (execucións en público, torturas, mutilacións e flaxelacións como prácticas represivas reguladas). Ou o caso paradigmático dos liberados de CCOO e UXT rodeando o Banco de España en demanda de mellores xubilacións sen importar un chisco que fosen precisamente os seus respectivos sindicatos os primeiros que pactaron coa patronal e o goberno de Zapatero a contrarreforma estrutural do sistema público de pensións (á parte de ofrecer eles mesmos plans privados asociados coa banca). Vale todo, todo é usado, dun corno faise unha cabide.
O grave é que á parte de empezar a ser tendencia, a “nova política” de deshumanizar ao contrario (dá o mesmo que sexa a nivel político que a nivel de raza, xénero, clase ou relixión) está a converterse en trending topic mundial. A proba está nesa política oxímoro que comeza a practicarse como alternativa ao xusto derrube do bipartidismo socio-liberal que derivou a crise sobre as costas dos cidadáns. A fórmula que garante tomar o poder consiste en casamentar co inimigo ideolóxico de sempre en réxime de adquisicións. Vímolo de forma pioneira no goberno grego de Siryza, unha coalición radical de esquerda, aliándose co partido ultranacionalista e xenófobo Gregos Independentes. Pero entón, como o actor principal era “un dos nosos”, puxéronse panxoliñas e afogáronse as críticas co consabido retrouso de que facía o xogo ao inimigo. Porén, agora non pode máis ser desleixado, porque acaba de producirse en Italia, a terceira economía europea, co amancebamento entre o Movemento 5 Estrelas, de caste antisistema de esquerdas, e a liga, un referente do populismo post-fascista. Antes de tomar o poder, os seus líderes Luigi Dei Maio e Matteo Salvini repartíronllo a tramos no seu programa de goberno. O M5E achega á voda a parte populista progre (renda básica de cidadá e tarifa plana fiscal), e a liga a populista retro dos “italianos primeiro” (acabar co que chaman “o negocio da inmigración” da ONG, mesmo repatriando en masa aos inmigrantes). Os dous ameazan con saírse da eurozona e coinciden en levantar as sancións á Rusia de Putin por anexionarse militarmente Crimea. A deshumanización do adversario pode producir monstros e fai estraños compañeiros de viaxe. Agora fai oitenta anos en que Stalin e Hitler, enfrontados ideolóxicamente até as cachas mas cunha mesma visión sobre a “nova política”, debruzaban plenipotenciarios para poucos meses despois desencadear a Segunda Guerra Mundial contra o decadente orbe capitalista. Non hai estética sen ética.

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: