off

Todo pola Patria

por

Pódense procurar todo tipo de escusas, argumentos e filigranados, a favor e en contra. Mas o que en esencia se ventila no chamado “desafío catalán” era unha desigual competición de nacionalismos. Entre un emerxente, cívico e nasciturus que aglutinaba os estandartes da clásica burguesía do Princjpado nas súas horas máis baixas, o PDeCAT sucesor in artigo mortis da moi corrupta CiU do 3%, xunto aos seus tradicionais rivais de ERC e unha base de soporte na sociedade civil formada por Ómnium Cultural (OC) e a Asemblea Nacional Catalá (ANC), máis os incontrolados da Coordinadora de Unidade Popular (CUP). Esta última como quinta en discordia na repartición autodeterminacionista desde o momento en que a súa lectura do procés aspiraba a servir como unha lanzadeira de ruptura co Réxime do 78 e a Monarquía que o coroa.
Na outra beira, está o nacionalismo español de toda a vida, impasible o ademán. O que ostenta en propiedade a patente de nación soberana, única e indivisible, patria común de todos os españois. Como proclama o artigo 2º da vixente Constitución, reproducindo case na súa literalidade o que figuraba respecto diso no “Foro dos Españois, a “carta magna” da ditadura. Un macizo da raza que recobrou lexitimidade ao ser escoltado nas súas accións coercitivas (represión policial do referendo do 1º de outubro; aplicación do intervencionista 155; encarceramentos xudiciais; etc.) por actores sobrevindos provenientes do centro e da sediciente esquerda. Como mostra dese boureo aí quedan para os anais as masivas contra-manifestacións por “a unidade de España” lideradas polo socialista Josep Borrell, no seu día cabeza de lista de Ferraz á presidencia do goberno, o ex eurodeputado de Podemos, Carlos Jiménez Villarejo, e o ex secretario xeral do PCE e do PSUC Francisco Frutos, en comandita con algúns dos membros máis insignes do incivilizado “a por ellos!”.
Trátase da versión cool do cuarteleiro “todo por la patria” que deu lugar a xornadas memorables a destra e sinistra. Así, vimos a un ex presidente da Xunta de Andalucía, José Rodríguez de la Borbolla, chamando “porcos” aos independentistas, e a unha ex ministra de Vivenda no goberno de Rodríguez Zapatero, María Antonia Trujillo, colgar un tuit nas redes sociais gabánfose de abandonar un restaurante porque lle serviron unha botella de auga marca Font Vella. Por non falar desa entrevista exclusiva a José María Aznar na cadea SER do Grupo Prisa, a primeira en 21 anos, no mesmo momento en que no xuizo da Gürtel confírmase punto por punto que durante o seu mandato existía unha caixa B no PP. Esperpéntico aquelarre que chove sobre mollado. Aínda que sabiamos que a política fai estraños compañeiros de cama. Díxoo alguén con demostrado coñecemento de causa. O moi vitriólico franquista Manuel Fraga Iribarne, que apadriñara a entrada na sociedade xurdida do consenso borbónico de Santiago Carrillo no costroso Club Siglo XXI.

Con semellante paisaxe e veciñanza non é estraño que o resultado sexa un aumento do conservadurismo social e o escurantismo político no rodo ibérico. Iso é o que reflicte ás claras o último barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS): que o partido que tira máis proveito do coral a por eles! é o dun Rivera cada vez máis no ronsel do seu heterónimo xoseantoniano, mentres as Igrexas do “asalto aos ceos” inicia o seu descenso aos infernos por tentar soprar e sorber sen ser gaiteiro.

 

(Nota. Este artigo publicouse no blogue EL Salto antes do 21-D).

1 Comentario

  • É justo sinalar que o independentismo somou uns 100.000 votos a mais, depois de saberem que a proclamação da República de Catalunya não era o paraíso prometido, senão uma tomada policial, detenções, encarceramentos, fugidas a um exílio incerto… O factor emocional é também uma das claves que não devemos esquecer.
    Factor emocional que também deve contar para os não independentistas, catalães ou não:
    Acho que a corrupção à solta do PP tem muito a ver com os dados a respeito do êxito Rivera, dentro e fora de Catalunya.
    E acho também que o “descenso aos infernos” dos Igrexas, dentro e fora de Catalunya, tem a ver com a carência de emoção na sua cenarização (lá foi o 15-M…), mais do que com o conteúdo próprio da alternativa que não souberam defender.
    Contudo: Bem falado, meu! Obrigado por tão interessantes reflexões.

Deixar unha resposta

— required *

— required *

off
A %d blogueros les gusta esto: