off
Estado, Movementos sociais, Opinión, Política — 24 Agosto, 2017 at 19:24

O “neno do vespón” e os carrañentos

por Rafael Cid

Unha cousa é que as vítimas civís do terrorismo merezan que a súa dignidade sexa respectada na súa humana integridade sen reservas mentais nin ferintes contextualizacions, e outra moi distinta que o terrorismo non teña unha rebotica que remite aos criminais xogos de poder das potencias capitalistas hexemónicas. O que algúns dos seus criminais promotores chamaron o “o neno do vespón” . Nese sentido, pois, teñen toda a razón Julián Assange e a CUP ao denuncian a responsabilidade deses gobernos. O jidahismo é unha criatura da guerra fría financiada polos réximes wahabistas e fundamentalistas. Sen o apoio, protección e financiamento dos Estados Unidos, Israel, Reino Unidos, Arabia Saudita, Qatar e Irán o seu reinado sería efémero.

No ranquing desas responsabilidades da órbita occidental, o reino de España ten un protagonismo especial, que vai máis aló da súa dimensión xeopolítica, tendo en conta das tradicionais boas relacións da monarquía borbónica cos sátrapas do Golfo. Está historicamente documentado que o hoxe monarca emérito Juan Carlos I mandou cartas pedindo axuda económica para “afortalecemento da monarquía española” ao entón Sha de Persia e ao vello rei Saud de Arabia Saudita. As misivas co encabezamento “o meu caro irmán”, remitidas en man aos seus destinatarios a través de persoas de absoluta confianza do monarca, concretaban a solicitude en senllas achegas de dez millóns de dólares da época para a causa juancarlista. Outros testemuños igualmente solventes lembran que xa en 1977 o príncipe saudita Fahd concedeu un préstamo de 100 millóns de dólares ao sucesor de Franco na xefatura do Estado cuxa devolución aínda non está acreditada. O que non impediu que despois  “o seu irmao” o agasallara co iate Fortuna para uso e goce da Zarzuela.
O fundador de wikileaks concreta o financiamento do ISIS (Estado islámico) en Arabia Saudita e Qatar, dúas iconas do rigorismo islamita no Golfo  que hoxe andan á greña polo seu distinto posicionamento no conflito sirio. Na verdade non é moito, segundo Edward Snowden. Porque o ex analista da Axencia Nacional de Seguridade norteamericana (NSA) asegurou en 2014 que foron Estados Unidos, Reino Unido e Israel quen o patrocinaran. Mesmo chegou a afirmar que o mesmo líder do ISIS, o califa Abu Barkr ao Baghadadi, fora recrutado polos servizos secretos do Estado xudeu. Non sería a primeira vez en que se apunta a man negra do Mossad tras a emerxencia de grupos armados desa natureza. Parecida sospeita foi estabelecida no pasado sobre Hamás (Fervor), Movemento de Resistencia Islamita que procura a fundación dun Estado islámico no territorio histórico da Palestina.

Entre sospeitas que nunca puideron ser verificadas e flagrantes luscofuscos, a evidencia máis acreditaba é que, todo ese funesto magma de acción-reacción que identifica ao chamado islamismo radical, ten o seu antecedente remoto na intervención norteamericana en Afganistán no setenta do século pasado para desestabilizar ao goberno daquel país e ao seu aliado a URSS. Exactamente no 3 de xullo de 1979, a data en que Jimmy Carter asinou un decreto presidencia secreto para financiar ás guerrillas fundamentalistas. O estratexia coñecida como “o neno do vespón” buscaba crear unha base de fustrigación bélica permanente que debilitase tanto ao goberno da República Democrática de Afganistán (RDA) como ao exército soviético que loitaba ao seu lado. “É hora de botar merda no seu xardín”, dixo o conselleiro de Seguridade de EEUU, Zbigniev Brzezinski, en alusión a que á Casa Branca presentábaselle a ocasión de pagar ao Kremlin coa mesma moeda que eles recibiran na guerra de Vietnam. Cando o firme apoio dado por Moscova aos norvietnamitas determinou que os estadounidenses perdesen de xeito humillante a guerra no sueste asiático.
A estratexia do “o neno do vespón” culminou coa retirada das tropas soviéticas en 1989, en vésperas do derrube do Muro de Berlín, e a caída do goberno da RDA. No seu lugar ocuparon o poder os talibán, impondo a Sharía (o dereito islámico) onde ata entón existía un sistema político que eliminara a usura, combatido o analfabetismo, legalizado os sindicatos, favorecido a integración da muller no traballo e aprobado a igualdade xurídica de homes e mulleres, entre outros avances cívico-sociais que soaban a anatema no mundo do integrismo musulmán. Dese niño de vespas inquisitorial sairían despois os grupos jihadistas (Al Qaeda, ISIS, etc.) e novos Saladinos (Osama Bin Laden, Baghadadi) que estarían detrás dos atentos do 11-S, 11-M, e outros moitos labores tanto en Occidente como nos países árabes non adscritos. Era a súa cruzada global contra os infieis. Un campo de batalla que recrudeceu  após intervención estranxeira en Iraq en 2003 e na guerra civil siria en 2011,
Máis aló dos actos de terrorismo en si, que se dirixen maioritariamente contra a poboación civil por parte dun e outro bando, os atentados en Eurasia (Rusia tamén os sufriu) e Estados Unidos están a pór en cuestión as pautas de convivencia democrática que ata datas recentes prevaleceran. Os masacres serviron para impulsar unha xenofobia xa latente debido para os efectos da crise económica e de paso para que os seus gobernos respectivos balancen en propostas políticas panópticas para satisfacer as *histéricas demandas de seguridade dunha poboación que sente cada vez desprotexida. A consecuencia nun claro repregamento en dereitos e liberdades democráticas, o inicio dun númerus clausus para emigrantes e refuxiados, e, sobre todo, o escintileo de mecanismos de goberno carrañeira que se achegan cada vez máis ao deseño dun Estado policial co a máis diso amplas maiorías sociais.
Todo iso tendo en conta a contradición que envolven ás clases dirixentes destes países, que tanto a nivel de Administración como no plano das corporacións privadas manteñen múltiples lazos de colaboración coa maioría das estruturas políticas que financian a incursión do wahabismo no planeta. Como mostra un botón. Só en España, á marxe das procelosas relacións que a actual monarquía (en liña co que foi costume en Franco) mantén cos seus homólogos do Golfo, podería dicirse que non hai multinacional que non teña unha parte da súa carteira de negocios neses territorios. Desde construtoras como ACS e OHL co tren de alta velocidade á Meca, até empresas de comunicación como Prisa ou grandes armacéns como El Corte Inglés, estas dúas últimas con inversionistas catarís no núcleo decisorio do seu accionariado (Ai aquela reportaxe  a fume de carozo de El País Semanal contando as marabillas de Qatar a toda cor !). Intrusión que ademais intoxica a cultura popular desde o momento que clubs de fútbol mundialmente recoñecidos admiten como promotores a eses reinos do Mil e un Malgastes (Qatar até onte ondeando na camisola do Barcelona e Emiratos Árabes na do Real Madrid de Florentino Pérez).
Caso contrario, e isto último ten un carácter de emerxencia, a propia esquerda alternativa non está libre dese contaxio. Non só porque ao chegar ao poder vese na difícil tesitura de abrirse a demandas que chocan co seu código ético, senón porque en xeral pesa máis na súa decisión final a obediencia institucional debida que os seus propios principios. É o caso do ocorrido co visto e prace dado polo alcalde de Cádiz, o líder anticapitalista de Podemos José María González Álvarez “Kichi”, á construción nos estaleiros de Navantia de cinco corvetas para Arabia Saudita. Por aqueles da necesaria carga de traballo para unha zona xeográfica que ostenta un dos maiores índices de paro da Unión Europea. Con certeza, o armamento será usado por esa petromonarquía na guerra desatada no seu veciño Iemen. Por non falar da presenza na dirección do partido morado do ex JEMAD Julio Rodríguez ,que dirixiu o ataque aéreo da OTAN contra a Libia de Muamar o Gadafi e agora proclámase pacifista e antimilitarista. Ou da propia insana concorrencia de Pablo Iglesias a través da emisora iraniana Hispan TV, que sostén o seu programa Fort Apache, un réxime o dos aiatolas que chegou a pendurar dos farois aos homosexuais para escarmento público. A última execución denunciada por Amnistía Internacional foi o pasado agosto e a vítima un novo gai de 18 anos.
Quizais sexan momentos para lembrar aquela modesta proposta de Albert Camus: “Cada xeración, sen dúbida, acha que é consagrada a refacer o mundo. A miña sabe no entanto que non o refará. Mas a súa tarefa é talvez maior.É impedir que o mundo se desintegre”

 

 

 

Deixar unha resposta

— required *

— required *

off
%d bloggers like this: