off
Estado, Movementos sociais, Opinión, Política — 18 Maio, 2016 at 7:50 a.m.

O sorpasso e o herdo recibido

by
A Familia Alcántara tamén trinca.
 Cúentame como pasó
 (Pintada rueira)

vaivemA errada lexislatura que vimos de soterrar baseouse nun sorpasso imposibel. Unha negatividade baseada, contra toda lóxica aritmética e ideolóxica, en que PP e PSOE tentasen senllas saídas políticas incongruentes. Os de Rajoy quietos parados se os socialistas non amigaban, e a esquerda falsaria de Sánchez pactando coa nova dereita de Cidadáns. Mas agora, finiquitado esa absurda peripecia, oriéntase todo  cara  estratexia do sorpasso posibel. Non hai máis que ver o toureo con que dous dos diarios estatais aliniados co réxime saudaban o pacto Podemos-EU para comprobar como se ceban as vindeiras escaramuzas. El País amostrando na capa a Alberto Garzón e Pablo Iglesias co puño no alto, e o seu colega El Mundo, tamén en primeira, enarborando a imaxe de ambos os dous líderes con senllas cervexas na mao. Chámase rigor informativo.

Deixando aparte o pitufeo de sorpasso se / sorpasso non, o que resulta ridículo é pensar, como evidencian estes tribunos mediáticos (terminais dos poderes fácticos), que se pode pór portas ao campo xogando co medo ao retrocomunismo ou suxerindo que os dirixentes de Podemos e de EU son políticos tabernarios. Pueril polo teimoso infantilismo desas insinuacións subliminares, pero preocupante tamén porque revela que eses xornais actúan como sicarios do statu quo. Estamos ante uns medios de comunicación dispostos a manipular a realidade até a pallasada con tal de impedir que a demanda de mudanza real que existe na sociedade chegue ás institucións.

Un ermo intento. Porque se o bipartidismo dinástico hexemónico do PP e do PSOE entrou en vía morta, os seus respectivos voceiros van á zaga, directos á insignificancia a través do descrédito máis absoluto. Como non podía ser menos cunha industria cultural que postula a ficción dunha democracia de númerus clausus. Deitan ao neno todo lambuzado. O diario El País anda sumido nunha débeda de máis de 3.000 millóns de euros, co seu presidente Juan Luís Cebrián pillado infraganti pola persoa interposta do seu ex en “os papeis de Panamá”, e sacándose da manga un 40 Aniversario propagandístico ao mesmo tempo que a OJD certifica unha queda do 10% nas vendas de 2015. E El Mundo sozobrando nas súas propias deposicións mentres sofre a primeira folga da súa historia como resposta ao brutal ERE que a empresa quere executar para salvar os mobles. Nulla aesthetica, nulla ethica.

Ese tenebrismo de opereta que pretenden fabricar desde a zona zombi do sistema, cualificando de “extremistas”, “radicais” ou “comunistas2 á converxencia de Podemos con EU, segue o guión bufo da Transición con aquilo de “non volver ás andadas”, utilizado para xustificar o continuísmo de máximos. O que ocorre é que nin a España de hoxe é a de 1977, nin os votantes actuais poden ser manexados con truques monaguillos. Hoxe existe unha maioría social, dúas compridas xeracións, allea a aquela trama de capitulacións mutuas. En canto o coñecemento político da cidadanía pivota sobre case catro décadas de roda bipartidista oficiado polos gobernos PP-PSOE. Alén diso, para refrescar a memoria dos novos eleitores, teñen por referencia doente as políticas austericidas aplicadas en parceria por Rodríguez Zapatero e Mariano Rajoy para que a crise a paguen os seus damnificados.

Con todo, esa hostilidade preventiva sinala en dirección a unha materia pendente da democracia realmente existente. Para pasar do atado e ben atado a un verdadeiro protagonismo da sociedade civil, é necesario superar un marco institucional que segue condicionado polo sinal bípeda de PP e PSOE. Ata que ambos os partidos non cedan a súa privilexiada posición ante novos actores políticos con toda normalidade, non poderá dicirse que os valores democráticos no noso país son algo máis que unha exquisita declaración de intencións. Nese sentido, a posibilidade de que a nova coalición entre Podemos e Esquerda Unida alcance o sorpasso, e ese éxito plásmese nun goberno de esquerdas, será a verdadeira proba de algodón da maioría de idade de mostra democracia. Trátase máis unha vez de «elevar á categoría política de normal, o que a nivel de rúa é plenamente normal», que dicían os vellos do lugar. O que xa ocorreu na Unión Europea, con consecuencias contrapostas, nos casos de Grecia, coa Coalición Radical de Esquerda Syriza, e de Portugal, cun executivo socialista apoiado polos comunistas do PCP e o Bloco de Esquerda.

Alén diso, trátase dunha alarma tan ilexítima como infundada. Sen evidencia empírica. Desde “o abrazo de Vergara” entre o fascista Manuel Fraga e o estalinista Santiago Carrillo no Club Siglo XXI en 1977, que inaugurou a Transición, foron varias as ocasións en que o Partido Comunista de España (PCE), coas súas siglas despregadas ou mediante bandeira de conveniencia como en EU, gobernou co PSOE. Fixérono nos primeiros “concellos democráticos”. Tentouse no 2000 coa alianza preeleitoral entre Joaquín Almunia e Francisco Frutos, que terminou en desastre dando a maioría absoluta a Aznar (que, por certo, nomeou a unha dirixente do PCE, Pilar del Castillo, ministra de Educación). E recentemente, entre 2012 e 2015, na Junta de Andalucía, ocupando a súa vicepresidencia Diego Valderas, entón coordinador xeneral de Esquerda Unida (EU) e dirixente do PCA, mália o tsunami de corrupción polo asunto dos ERE que afectaba á administración socialista naquela comunidade. A diferenza en todo caso sería de escala, xa que agora trátase do goberno do Estado. O herdo recibido.

E aí é onde o sorpasso pode revirarse en nova sorpresa. Se a alianza Podemos-EU acadara os seus  obxectivos, superando en escanos ao PSOE, sería moi difícil que houbese goberno de esquerdas. Os socialistas dificilmente aceptarán supeditarse a un partido startup que procura medrar á súa costa. Por iso é polo que ese triunfo pode non compulsar na vitoria final. Pola contra sería moito máis fácil no caso de que o 26-J reafirmase a Pedro Sánchez no segundo posto, evitándolle o grolo de aparecer como peón do “pablismo”. Esa retranca explicaría o “non” rotundo do PSOE ao ofrecemento de Podemos para formar coalición no Senado, que no entanto lle creou un conflito interno ao anémico liderado de Sánchez.

Quizais as cousas fosen diferentes se o secretario xeral de Podemos non humillase tanto a Ferraz coas súas fanfarronadas de consentir graciosamente a presidencia do goberno para Sánchez na lexislatura abortada, ou a propina da oferta dunha vicepresidencia para a que está en portas. E agora todo é moito máis complicado. Nunha primeira fase, Igrexas cumpriu o rol de quen lle abriron os medios de comunicación para desactivar o alude dunha protesta rueira antisistema, temida polo seu perfil horizontalista, autónomo e participativo, focalizando no seu tirón telexénico a alternativa. Pero nestes momentos, a obsesión deses mesmos benefactores malgre lui está en amortizar a Pablo Iglesias na súa marcha a través das institucionais. Expresábao nídiamente un recente editorial do País cando celebraba a aparición de Podemos pola “a necesidade de canalizar politicamente as reivindicacións do 15-M para que non derivasen en perigosos radicalismos”. Algúns sectores cruzaran o Rubicón democrático en actos celebrados ante o Parlamento de Cataluña ou o Congreso dos Deputados. Tras os conflitos de orde pública, o certo é que os éxitos electorais de Podemos coincidiron coa “atenuación desas tensións rueiras” (A pegada do 15-M. 17/05/2016). E nese conflito de intereses se debate Podemos, quizá o partido que máis se expón a contenda política como un ollo por ollo de custos-gaños. O que explica que a cohabitación con EU que hai uns meses desprezaba hoxe Iglesias considérea imprescindibel.

Oferece poucas dúbidas que nesta revanche os líderes políticos non concluirán o seu mandato sen pechar acordos. Nese suposto, e se o PSOE resiste o envide, veríamos a Podemos-EU absterse para permitir o goberno de Sánchez e Rivera que anteriormente frustrou. Morrer de éxito. En calquera caso estamos perante un branco móbil. Porque, aínda que para a pròpria clientela parece bó afirmar que o sorpasso é sobre o Partido Popular, para suplantar aos socialistas como oposición á dereita, resulta obvio que a rifa central vaise a dirimir entre os votantes xeneralistas de esquerda. O que fará sen dúbida que a xorda guerra sexa a dúas mans, PSOE e Podemos-EU, polo duelo para abanderar a polarización dereita-esquerda que vai presidir toda a campaña. Un terreo no que Sánchez parte co lastre dos seus patéticos esponsais con Ciudadanos. Nese vaivén temos de  interpretar os soterrados corrementos do PSOE nalgunhas comunidades coas confluencias. Léase entrada do PSC no concello de Barcelona con Ada Colau; as escaramuzas de Ximo Puig con Compromís en Valencia, e mesmo a cada vez maior empatía entre Manuela Carmena e o PSM na capital. Tácticas de infiltración pola retagarda para distraer efectivos do adversario na liña da fronte.

Grazas por leres e colaborares co Ollaparo !

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

off
A %d blogueros les gusta esto: