off
Poesía — 21 Maio, 2015 at 19:15

Mare nostrum

por
O último berro será
para demandar
unha vez máis
liberdade, xustiza e pan

Berce onde repousan

antigas culturas,

pateras que afunden;

no mar sepulturas.

Do mar pola beira

pensaba a rapaza:

para a cuarta feira

haberá fogaza.

A esperanza afoga

na cálida noite,

por moito que boga

axexa o voitre.

Homes e neniños,

cheos de ilusión,

moi arrimadiños

confían no Aarón.

Mais a falsa vara

vainos traicioar

e na outra praia

van alí afogar.

Arelas rachadas

porque algún cabrón

despois de estolalos

fuxe ó albor.

Espíritus ceibes

procuran abeiro.

E póñenlles sebes

de ferro e aceiro.

Miseria e pobreza

e guerras tribais;

fuxen da baixeza

e dos xenerais.

Negreiros modernos

zúganlle-lo sangue

e chegan enfermos,

se non morren antes.

Tanto ten setenta

coma setecentos,

sexa preto ou lonxe,

só son farrapentos.

O mundo, impasible;

non hai compaixón

non son atendibles,

non teñen millóns.

Eu xa teño o cupo,

eu xa estou completo”;

e mentras no mar

hai máis esqueletos.

Chegará un día

que o pilón de mortos

permita cruzar

este mar enxoito.

E así, sen bogar,

uns derriba doutros,

hannos de fitar

cos seus ollos mortos.

No nome de Alá,

ou no de Abraham,

parade esta vaga,

queren auga e pan.

Se houbese xustiza

habería paz,

mais campa a preguiza,

tamén a desidia:

queremos solaz.

1 Comentario

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: