off
Economía, Educación, Estado, Opinión — 9 Marzo, 2015 at 10:30

A Universidade como Botín

por

“Eu esperaba chegar a ser un home, pero dixéronme
que non ten saídas; hai que especializarse”
(El Roto)

bolsasCoa décima parte do diñeiro da evasión fiscal depositado no HSBC suízo que o goberno de Rodríguez Zapatero perdoou a Emilio Botín, o Banco de Santander promoveu unha campaña de autobombo en toda a imprensa ofertando un programa de bolsas low-cost, coa axuda promocional da cuestionada Cepyme e a Conferencia de Reitores das Universidades Españolas (CRUE), que tan devota é da entidade líder da “lista Falciani”.
Os reitores fixeron turma contra a reforma Wert que implanta a vontade dos centros o formato 3+2 fronte ao anterior 4+1 nos tramos correspondentes a estudos de grao e master. Eureka, outros dos nosos! Mais semellante ousadía de parte daqueles que na altura se encartaron á disciplina mercantil do “Plan Bolonia” debería tentarnos o peto. Se os paxariños disparan as escopetas, só pode ser por unha falsa percepción da realidade. Cando os agora disidentes mantiveron o largo de vía dos estudos superiores en España (4 anos o grao e 1 o máster) contra o regulado en case toda Europa (3 + 2), fixérono para manter os seus privilexios e barraquinhas á conta do estandarizado “espazo común”, dado que o financiamento público impútase sobre o tramo dos graos. E agora reinciden, porque a destrución da universidade española vén de dentro. Do sometemento de dolo [cando un indivuo axe de má fé na intención de prexudicar ou fraudar un outro] das autoridades académicas aos designios do sistema financeiro en xeral e do Banco de Santander (BS) en particular.

Primeiro floreceron os caixeiros automáticos nos centros. A continuación chegou a moda dos mediáticos “cursos de verán” patrocinados por áselos da banca. Máis tarde, as entidades financeiras abriron portelo nas principais facultades. E finalmente, coa complicidade de reitores e decanos, o Santander rubiu ao negocio da educación superior abrindo a rede Universia, unha colosal nube de datos de e para “clientes” das universidades de España e Latinoamérica. Trátase da web coa que o finado Emilio Botín quería monopolizar a información da alma mater para fidelizar aos estudantes presentes e vindeiros a ambos os dous lados do charco. Este mercado de futuros hoxe xa é unha realidade que busca suplir ao da burbulla hipotecaria deflagrada pola crise.
A submisión con armas e bagaxes do estamento académico ao rigodón das finanzas foi tan rotunda que o termo “bolsa” está a perder o seu carácter orixinal de incentivo público para facilitar a igualdade de oportunidades, ou máis propiamente, unha discriminación positiva que supere a desigualdade de clase. Ter hoxe unha “bolsa Santander” supón, por elevación, adscribirse á moda crediticia dos bankers, porque o financiamento dos custosos masters é un bocado moi gorentoso para a grande banca. Como antes aconteceu coas hipotecas. O Programa Préstamo Renda Universidade a través do ICO, iniciado no 2007 e finalizado no 2010, con 15.623 abonados, marcou a tendencia cara ao financiamento privado dos estudos superiores. Inseminou a deudocracia no ámbito universitario facendo de cada graduado  un refén da banca.

Esta nova cultura do hipotecón universitario se descaró o pasado mércores 28 de xaneiro cando todos os xornais de ámbito nacional chegaron aos quioscos coas cores corporativas do clan Botín. Viva a prensa libre! Unha dobre saba de publicidade do BS envolvía a portada e contraportada dos medios que crean, controlan e facturan a mensaxe social, fagocitando así a opinión pública mediante a opinión publicada. “Xeraciónencontrada” era o slogan con que a entidade que hoxe preside Ana Patricia Botín anunciaba unha convocatoria para optar a “5.000 novas Bolsas Santander Universidades de Prácticas profesionais en PEMES”, por contías de solto e sen aclarar as vantaxes fiscais que concede o goberno ás entidades “contratantes”. Como no caso do dereito a un teito digno, nas esperanzas de superación desa xeración perdida, sen choio e sen casa debido aos axustes e recortes para sufragar o desfalco financeiro, o banco emisor prevé un próspero e filantrópico mercado.

E iso con menos riscos mesmo que respecto daqueles créditos-vivenda bumerán. Nas que a cobiza fixo errar nas súas previsións, concedendo hipotecas a clientes de solvencia dubidosa, a cultura de bolsarización masiva a futuros (tras esa esmola á Xeraciónencontrada) ofrece unha seguridade simpar ao agarrarse nun dobre aval: o das familias dos universitarios e o da capacidade de renda dos licenciados ao ingresar no mercado de traballo. Unha bicoca. Se aquel primeiro experimento resentiuse por factores sobrevindos, o novo acoirázase no potencial dunha clase social emerxente.
Unha proveitosa aposta que ademais conta coa complicidade dos claustros e do ministerio do ramo, tanto na etapa San Segundo-Cabrera-Gabilondo como na Wert. Se no fracaso das hipotecas a banca usureira tivo ao Banco de España (BE) e á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) mirando para outro lado, co financiamento das carreiras é a propia CRUE (Conferencia de Reitores das Universidades Españolas), con varios lustros de cohabitación coa familia Botín, quen arrola as súas magníficas expectativas. Poderoso caballero…!

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: