off
Poesía — 21 Maio, 2014 at 17:20

A miña nai Modesta

por
Maternidade_DiazPardoGrafObra_00142

Maternidade_Diaz Pardo Coleccion de Arte NovaGalicia

 Miña nai como é tan pobre,

cando non ten que me dar,

éncheme a cara de bicos

e despois rompe a chorar.

(Popular)

Miña nai! Cando eu digo o seu nome,

ó ouvido é celeste harmonía,

para os irmáns fresca regalía;

recordos dela e meu pai, o seu home.

Anque agora non te vexo,

sinto que estás ó meu rente

e me falas moi quediño

e outras veces me reprendes.

Apertas e mimos,

bágoas, colo, bicos,

sorrisas e choros,

dozura…agarimos,

Unha nai é unha nai,

sempre a hai que respectar

pois ela nos deu a vida

e nos mostrou como andar.

Hai unha preciosa copla

que resume o que é unha nai:

encher ó fillo de bicos,

pola carencia de pan.

Apertas e mimos,

bágoas, colo, bicos,

sorrisas e choros,

dozura…agarimos,

Se Deus é o Amor,

unha nai é unha deusa

decote a protexer

e non querer recompensa.

Recordo os primeiros contos,

os arrolos e cantigas

que mi madre me cantaba

para que eu me durmira.

Apertas e mimos,

bágoas, colo, bicos,

sorrisas e choros,

dozura…agarimos,

Tamén me lembro moi ben

cando enfermo me atopaba

e tiña moita quentura

como ela me coidaba.

As atencións dunha nai

son para telas presentes;

fixera frío ou calor

nunca ela estaba ausente.

Apertas e mimos,

bágoas, colo, bicos,

sorrisas e choros,

dozura…agarimos,

Eu quero tódolos días

contigo, mamá, falar

e cando estea en apuros

o teu nome hei de invocar.

Habería que poñerlles

unha estatua de pedra

a tódalas nais do mundo

pois non son entes calquera.

Apertas e mimos,

bágoas, colo, bicos,

sorrisas e choros,

dozura…agarimos, 

2 Comentarios

Deixar unha resposta

Ten que ser rexistrado para publicar un comentario.

off
A %d blogueros les gusta esto: